Afgelopen zondag was ik samen met Master Huang trainen op de plek richting de bergen, waar we samen ontbeten. Het was weer even wennen zonder mijn gast uit Nederland erbij. Enigszins onrustig besloot ik weer eens met een kennis af te spreken die ik hier ontmoet heb. Lucas. Ik stelde voor samen naar Xitou te gaan, dat is een groot natuurpark, lijkend op Alishan maar dan meer naar het noorden. Lucas zei, een tikkeltje uitdagend, zoiets als: als je hier een kamer kan regelen ga ik mee. Ik vroeg Mai of ze voor mij wilde bellen en al gauw werd duidelijk dat de verhuurder vroeg of er iemand met me mee ging die goed Chinees praatte. Uiteindelijk via via, heeft Lucas de boeking gedaan en vertrokken we woensdag per trein. Ik weet niet precies hoe en waarom, maar Lucas had weer iets gejaagds over zich heen. Dat heeft hij vaker gehad, maar dit keer viel het me nog meer op (mijn verandering?). Hij nam zijn vogels mee en een grote zware tas waarvan ik me afvroeg wat hij in hemelsnaam meenam op een trip van een dag. Hij vergat bij het station zijn telefoon, liep geërgerd terug naar huis, kwam op tijd terug en toen bleek dat de telefoon in zijn tas zat. Eerder had hij me gestimuleerd een soort programma of plan te maken, dus ik had dat gedaan. Mijn idee was, om woensdag in het park te zijn, daar te slapen, dan de dag erna naar Linnei te gaan. Waar ik dan les zou geven aan mensen in Nederland en om vervolgens een Dong Xiao fluitmaker te bezoeken die in Linnei is. Ik overweeg zo een fluit te kopen. **Het park** Het was een erg mooi park. Er hing een soort dramatische mist overal en we liepen door het park heen. Van tevoren had Master Huang gezegd, dat hij er vaak is geweest maar niet meer gaat, omdat het park nu dagelijks zeer veel bezocht wordt. En dat klopte. Er kwamen letterlijk busladingen vol mensen het park in. Het werd steeds drukker. Voornamelijk senioren. Het blijkt dat senioren het park in mogen voor 40 dollar (€1,75). De lucht is fris en gezond dus geen wonder dat het zo'n hit is.

Een belangrijk iets is dat oefening veilig en begrepen wordt. Deze Skool gemeenschap is online, waarbij jullie het voorbeeld volgen via een scherm. Online lesgeven vraagt extra aandacht voor de juiste uitvoering, van jullie én van mij. Nagenoeg alles wat we doen is veilig, alleen heeft iedereen een eigen uniek startpunt. En sommige bewegingen van bijvoorbeeld knieeen, moeten goed worden uitgevoerd om klachten te voorkomen. Qigong Quan vraagt iets van lichaam en geest. Ik probeer jullie zo goed mogelijk te begeleiden in de juiste uitvoering. Pezen, spieren en ligamenten hebben tijd nodig zich aan te passen en sterker te worden. Ik kan je verzekeren dat Qigong Quan je met de tijd sterker en gezonder maakt. Alleen is het belangrijk jezelf de tijd te gunnen die daarvoor nodig is. Laat het me weten als je klachten hebt. Ik zal er actief naar vragen en helpen je uitvoering zo aan te passen dat het helpend is, zoals bijvoorbeeld een één-op-één call. Ga niet door als je klachten krijgt. Pijn en ongemak is een belangrijk signaal van je lichaam. Er is niks te bewijzen of overheen te gaan. Ik help graag!

Jarenlang was mijn rechterschouder ergens altijd een beetje stijf. Niet eens pijnlijk, nee hoor. Zelfs beweeglijk genoeg voor kungfu, Qigong, dagelijks leven. Geen pijn. Maar als ik lang achter een computer zat, was het er. Een klein zeurend gevoel. Een achtergrondgeluid dat ik was gaan accepteren als normaal. Hier in Taiwan, toen Master Huang me de derde beweging van de Nine Forms leerde, werd het opeens zichtbaar en duidelijk voelbaar. Nog steeds geen pijn. Maar nu onmiskenbaar aanwezig. Precies op dat specifieke moment waarop de schouder in de beweging roteert. Wat heb ik gedaan? Niet nadenken over de spanning. Niet proberen los te laten. Gewoon voelen. Aanwezig zijn. Elke herhaling weer. Elke dag buiten het oefenen om als ik het voel: Aandacht naar die schouder. Niets forceren. En langzaam begon er iets te veranderen. Tot ik op een dag dacht: mijn schouder is losgekomen. Ik vertelde het enthousiast aan hem. Terugkijkend begon het waarschijnlijk in 2018, een flinke overbelasting door computerwerk. Iets wat zich bleef herhalen, ook toen ik al Qigong oefende en stopte met computerwerk en van baan wisselde. De oppervlakkige spanning verdween, maar dieper zat het (nog) vast. In 2024, in China, nam de leraar Shi YanYang het zwijgend waar (zie de foto). Zonder woorden kneep hij in mijn schouder en vroeg via zijn telefoon (met translate) hoe het kwam. Ik zei hem dat ik vaak last had van spanning. “Ben je nu gespannen?” vroeg hij. “Nee,” zei ik. Maar het was ervoor een zware tijd geweest. O.a, mijn moeder niet lang daarvoor overleden. Net een jaar weer single na zestien jaar. De spreekwoordelijke tienduizend dingen die in ieders leven gebeuren en waar niemand onderuit komt. Sterker nog, ze horen erbij, we zijn allemaal mens. Waarom het dan pas hier in Taiwan écht goed loskwam? Ik verklaar het door: een betere leraar, betere begeleiding, betere oefeningen. Ik begrijp nu meer van Qigong dan ervoor. En de juiste tijd om het ook mentaal los te laten. Want hier ontdekte ik ook de mentale component erachter.

Hallo, ik ben Bram. Ik kom uit Nederland en woon nu in Taiwan, waar ik dagelijks train bij een oude meester. Jarenlang dacht ik dat Qigong en Taiji aparte werelden waren. Qigong was heling. Taiji was krijgskunst. Hoe dieper ik train, hoe meer ik zie dat ze uit dezelfde wortel komen. Interne kracht. Structuur. Adem. Bewustzijn. Zoals mijn meester zegt: beweging is medicijn. Ik houd ook van hard fysiek trainen: kungfu, beenwerk, krachttraining. Er is iets eerlijks aan het lichaam serieus nemen. Daarom noem ik dit pad Qigong Quan: een brug tussen de zachte interne kant en de sterke fysieke kant. Hier wil ik mensen helpen deze kunst direct in het lichaam te ervaren. Niet als theorie, maar als iets levends en praktisch. Geen mystiek gedoe. Gewoon echte training en gestage ontwikkeling. Als dit resoneert, welkom. Amituofo, Bram Stel jezelf voor: wat motiveert jou om te trainen? Wat wil je ontwikkelen?

Ooit, lang voordat ik serieus met trainen begon, las ik ergens een zin die luidde: "Het oefenen van Taiji is als expressie geven aan het mysterie van het leven om ons heen en het universum." Klinkt best esoterisch op het eerste gezicht niet? Maar gaandeweg, naarmate ik meer oefende en leerde, begon dit steeds meer logisch aan te voelen. Taiji is meer dan een bewegingskunst. Ook als je de vorm niet met je lichaam oefent, kun je Taiji gebruiken en toepassen. Mijn eerste leraar zei me: "Eerst wordt Qigong/Taiji iets fysieks. Dan wordt het iets energetisch. Daarna wordt het iets spiritueels." Ik kan niet anders zeggen dan dat oefenen me inderdaad veranderd heeft, en dat deze veranderingen inderdaad in deze volgorde verliepen (en nog steeds doet, ik ben een beginner) Ons lichaam herbergt onze eigen geschiedenis, maar ook onze eigen unieke samenstelling van kwaliteiten. Iedereen is anders, dus iedereen heeft zijn eigen GongFu. Taiji en Qigong hebben een sterke link met Taoïstische principes. En met Taoïsme bedoel ik vooral filosofische begrippen, de bekendste die iedereen kent is YinYang, of "Wuwei", het (doen) niet-doen. Taiji en de filosofie leren je uiteindelijk ook inzicht en begrip van de bewegingen in je geest. Iets wat daarbij enorm kan helpen is het lezen en bestuderen van de Tao Te Ching van Lao Tzu. Hierbij deel ik vers 5. Let vooral op het laatste woord. Wat denk jij dat met "het centrum" bedoeld wordt? 5. De Tao kiest geen partij; ze brengt zowel goed als kwaad voort. De Meester kiest geen partij; ze verwelkomt zowel heiligen als zondaars. De Tao is als een blaasbalg: hij is leeg maar oneindig capabel. Hoe meer je hem gebruikt, hoe meer hij produceert; Hoe meer je erover praat, hoe minder je het begrijpt. Houdt vast aan het centrum