Ooit, lang voordat ik serieus met trainen begon, las ik ergens een zin die luidde: "Het oefenen van Taiji is als expressie geven aan het mysterie van het leven om ons heen en het universum."
Klinkt best esoterisch op het eerste gezicht niet?
Maar gaandeweg, naarmate ik meer oefende en leerde, begon dit steeds meer logisch aan te voelen.
Taiji is meer dan een bewegingskunst. Ook als je de vorm niet met je lichaam oefent, kun je Taiji gebruiken en toepassen.
Mijn eerste leraar zei me: "Eerst wordt Qigong/Taiji iets fysieks. Dan wordt het iets energetisch. Daarna wordt het iets spiritueels."
Ik kan niet anders zeggen dan dat oefenen me inderdaad veranderd heeft, en dat deze veranderingen inderdaad in deze volgorde verliepen (en nog steeds doet, ik ben een beginner)
Ons lichaam herbergt onze eigen geschiedenis, maar ook onze eigen unieke samenstelling van kwaliteiten. Iedereen is anders, dus iedereen heeft zijn eigen GongFu.
Taiji en Qigong hebben een sterke link met Taoïstische principes. En met Taoïsme bedoel ik vooral filosofische begrippen, de bekendste die iedereen kent is YinYang, of "Wuwei", het (doen) niet-doen.
Taiji en de filosofie leren je uiteindelijk ook inzicht en begrip van de bewegingen in je geest. Iets wat daarbij enorm kan helpen is het lezen en bestuderen van de Tao Te Ching van Lao Tzu.
Hierbij deel ik vers 5. Let vooral op het laatste woord.
Wat denk jij dat met "het centrum" bedoeld wordt?
5.
De Tao kiest geen partij; ze brengt zowel goed als kwaad voort.
De Meester kiest geen partij;
ze verwelkomt zowel heiligen als zondaars.
De Tao is als een blaasbalg:
hij is leeg maar oneindig capabel.
Hoe meer je hem gebruikt, hoe meer hij produceert;
Hoe meer je erover praat, hoe minder je het begrijpt.
Houdt vast aan het centrum