Τριάντα μέρες.
Ανοίγω την κάμερα και δείχνω σε όλο το ίντερνετ πόσο άμπαλος είμαι.
Προσπαθώ να γράψω κώδικα με AI. Το περίφημο vibe coding.
Ο εγκέφαλός μου πουρές.
Κλείνω το stream και νιώθω ο απόλυτος loser.
Μέχρι που ο Γρηγόρης μου πετάει την ιδέα: higgsfield. Εικόνες αντί για κώδικα.
Λέω, κάτσε. Αφού με το coding πήγα κουβά, ας δοκιμάσω κάτι οπτικό. Πιο δικό μου.
Φτιάχνω μια φωτογραφία με τη γυναίκα μου. Δήθεν ότι είμαστε διακοπές στην Κορέα.
Περιμένω το κράξιμο για την πλαστικούρα.
Σκάει το πρώτο σχόλιο: "Καλά να περάσετε παιδιά!"
Μετά δεύτερο. Τρίτο.
Το έχαψαν όλοι.
Γελάω μόνος μου μπροστά στην οθόνη.
Τελικά δεν είμαι άχρηστος, απλά η ξεροκεφαλιά μου να παλεύω με τα λάθος εργαλεία με έκανε να ξεχάσω πώς είναι να φτιάχνω κάτι με αυτά που όντως καταλαβαίνω.