Moja instrukcja Tworzenia Mapy: 1. Podziel sobie kartkę A3 na 9 obszarów: Bogactwo i obfitość — pieniądze, bezpieczeństwo finansowe, materialny wyraz wolności Rodzina i zdrowie — relacje z bliskimi, ciało, codzienne rytuały zdrowia Wiedza, nauka i rozwój osobisty — co chcesz umieć, czego się nauczyć, kim się stać Sława i uznanie — jak chcesz być widziana, jakie miejsce zajmować w świecie Energia życiowa — witalność, ruch, to co Cię zasila Kariera, wizja i misja — co tworzysz, po co, dla kogo Miłość, związki, seks — partnerstwo, bliskość, intymność Twórczość i pasje — co tworzy Twoja dusza, kiedy nikt nie patrzy Przyjaciółki, podróże, klienci — wspólnota, świat, przygody 2. Pisz konkretnie W każdym obszarze zapisujesz nie „chcę podróżować” — tylko: Polecę do Japonii. Mam przyjaciela, który mnie akceptuje, zna i kocha. Ćwiczę dwa razy w tygodniu. Buduję społeczność kobiet, które płacą mi subskrypcyjnie. Zostałam zaproszona na TEDx. ( TO SIĘ U MNIE ZMANIFESTOWAŁO!) WOW 😧 Widzisz różnicę? Czas teraźniejszy lub przeszły dokonany. Nie „chcę” — „mam”, „lecę”, „buduję”, „zostałam”. Bo twoja podświadomość nie rozumie przyszłości. Ona rozumie teraz. 3. Dodaj okienka do odhaczenia Przy każdym zapisie zostawiasz małe pole do odhaczenia. Nie dlatego, że to lista zadań. Ale dlatego, że moment, w którym stawiasz ptaszek — to moment, w którym mówisz sobie: tak, to się wydarzyło. Ja to stworzyłam. To jest akt sprawczości. Nie nagrody od losu — twojej własnej sprawczości. Na koniec Uwaga — to ważne. Może się zdarzyć, że jak zasiądziesz z tą mapą, to poczujesz opór. „Nie wiem czego chcę.” „To głupie.” „Co sobie wyobrażam.” To jest właśnie ten moment. Ten opór to nie przeszkoda — to brama. Bo do czego ta trudność Cię zaprasza? Usiądź z tym. Weź kartkę i napisz to, co naprawdę chcesz. Nie to, co wypada. Nie to, co jest realistyczne. To, czego pragniesz — naprawdę, głęboko, w środku. To, czego Ty chcesz — Ciebie pragnie. Tak to działa. W mojej płatnej społeczności będziemy tworzyć na najbliższych spotkaniach mapę marzeń z konkretnymi celami.

Bez względu na wszystko. Kiedy się od nich oddalam: oddalam się od siebie. 1. Twoja praca nie powinna być pasją. Powinna być sensem Twojego życia. Słyszysz to wszędzie: "Rób to, co kochasz i nie przepracujesz ani jednego dnia." A ja ci powiem więcej. Twoja praca powinna być sensem twojego życia. Bo pasja to coś, co cię kręci. Sens to coś, bez czego nie możesz oddychać. I przez lata w marketingu sieciowym prowadziłam spotkania — nie po to, żeby rekrutować. Po to, żeby pokazać ludziom, jak mogą wewnętrznie odnaleźć to, co ich rozpala do działania. Nie "co możesz sprzedać." Ale kim możesz się stać. Jeśli codziennie zmuszasz się do robienia czegoś, co nie daje ci poczucia realizacji — twoje ciało to wie. Twoja dusza to wie. I będzie Cię z tego wyrzucać. Różnymi sposobami. Chorobą, wypaleniem, pustką, złością. Nie dlatego, że jesteś słaba. Dlatego, że idziesz nie tą drogą. 2.Nie ma znaczenia co robisz. Ma znaczenie jak. Myślałam kiedyś, że czyszczenie toalet to coś złego. Że praca fizyczna to brak ambicji. I byłam wielokrotnie negowana za to, czym się zajmowałam. A on — ten "wstydliwy" marketing — nauczył mnie komunikować się z drugim człowiekiem. Słyszeć jego potrzeby. Naprawdę słuchać. Więc teraz mówię ci wprost: Nie ma znaczenia co robisz. Ma znaczenie jak. Możesz sprzątać z poczuciem misji. Możesz prowadzić firmę z pustką w środku. Twoja praca nie jest tym, co widać z zewnątrz. Jest tym, co ty w nią wnosisz. I jeśli wnosisz siebie — całą, prawdziwą, z wewnętrznym sensem — to cokolwiek robisz, będzie magnetyczne. A jeśli robisz to tylko dlatego, że "tak trzeba" — to nawet najpiękniejszy tytuł nie wypełni tej pustki. 3. Wypalenie to nie koniec. To zaproszenie na coś więcej. 10 lat intensywnej pracy. I nie — nie jest tak, że przez te lata mi to nie sprawiało przyjemności. Sprawiało. Ogromną. Ale na pewnym etapie... zaczęłam się rozwijać. I pewne warunki, które kiedyś mi pasowały — po prostu przestały. Nie dlatego, że stałam się trudna. Dlatego, że zaczęłam odkrywać właściwe partie Siebie.