Bazen hayatın tam ortasında, her şey üst üste gelmişken, nefesin daralmışken bulursun kendini. Her şeye yetişmeye çalışırken kendine yetişemediğin, her şey sıkışmış gibi hissettiren o anlar… Bir durursun. Hiçbir şeyi çözmeden, hiçbir şeyi değiştirmeden, sadece fark edersin. Ve o küçük boşlukta belki de ilk kez biraz genişlersin. Yoga bazen tam olarak o sıkışmanın içinden geçerken olur. Peki sen en son ne zaman hiç bir şeyi düzeltmeye çalışmadan, sadece gözlemci olarak kalabildin?