Acının içinde kalmak istemek, bazen hayata devam etmekten daha güvenli hissettirir. Çünkü acı, kaybettiğimizle aramızdaki son bağ, paylaşılan sevginin son kanıtı gibidir. Onu bırakmak, sanki o bağı da koparmak ya da olanları unutmak gibi gelir. ​Aslında bu istek, ruhun kendini nadasa bırakmasıdır. İyileşmek için acele etmeye gerek yok; bazen sadece o boşluğun içinde durmak, o sızıyı onurlandırmak gerekir. Kendi ritmine izin ver; çünkü gerçek şifa, acıyı kovduğunda değil, onu misafir edip anlamayı seçtiğinde başlar.🦋

Yaşamımızda bir şeyleri isterken hemen olsun istiyoruz. Bu bence yaşadığımız bu dönemin doğası. Herşeye çok hızlı ulaşıyoruz, karnımız mı acıktı hemen sipariş verebiliyoruz. Yeni bir kıyafet mi aldık, hemen giyiyoruz. Eğitim mi hemen online ihtiyaçlarımız satın alabiliyoruz. Günümüz dünyası daha çok tüketim odaklı. Hemencecik herşeyi tüketiyoruz, sonra? Hal böyle oluncada yaşamımızda bizi mutlu edecek; spor, hobi, gelişim, arkadaşlık… süreç isteyen alanlar da sanki sabrımız tükenmiş gibi. Hemen sahip olma alışkanlığı; irademizi, sabrımızı, inancımızı, tutkumuzu, güvenimizi zedeliyor. Öncelikle nerede hızlı hareket ediyorsun, hemen olsun istiyorsun ‘farketmek’ burada çok kritik. Bunu kendime de söylüyorum 🙂 Ben metaforları çok severim 🤍 örneğin; bir keki yaparken ki süreci düşün; malzemeleri hazırlıyorsun, karıştırıyorsun, fırına koyuyorsun ve bekliyorsun zamanında pişmesini. 30-40 dk aralığında pişiyor. Hemen olsun dersek, 15 dk da keki pişirmemiz mümkün mü? O zaman istediğimiz kek olur mu? İstediğimiz bir alanda ilerlemek, gelişmek için yolda olmak, süreçte elimizden geleni yapıp, bırakmak en güvenli bir sürüş şekli. Sen hangi alanlarda hızlı sürüştesin? Ve kendine neler yapıyorsun yoruma paylaşmak ister misin?

Herkese merhaba, Bir gelincikten yola çıkarak hayret etmekle ilgili bir yazı yazmıştım ✍🏻 Sizlerle de paylaşmak istedim. İyi okumalar 😊 https://zamansalincagi.blogspot.com/2026/04/zil-sal-ve-gelincik.html?m=1

"İnsan zihni gezinen bir zihindir ve gezinen bir zihin mutsuz bir zihindir."