Acının içinde kalmak istemek, bazen hayata devam etmekten daha güvenli hissettirir. Çünkü acı, kaybettiğimizle aramızdaki son bağ, paylaşılan sevginin son kanıtı gibidir. Onu bırakmak, sanki o bağı da koparmak ya da olanları unutmak gibi gelir.
Aslında bu istek, ruhun kendini nadasa bırakmasıdır. İyileşmek için acele etmeye gerek yok; bazen sadece o boşluğun içinde durmak, o sızıyı onurlandırmak gerekir. Kendi ritmine izin ver; çünkü gerçek şifa, acıyı kovduğunda değil, onu misafir edip anlamayı seçtiğinde başlar.🦋