8d • Inspiratie & Tips
Het bloemenveld
Soms lijken de belangrijkste weken te bestaan uit een verzameling losse gebeurtenissen.
Je telt wat calorieën. Je hebt een bijzondere droom. Je praat met je dochter. Je bezoekt je therapeut. Je ontdekt onderweg dat je twee uur te vroeg bent voor een afspraak.
Op het eerste gezicht hebben die dingen niets met elkaar te maken.
Maar soms, als je goed kijkt, blijken ze allemaal om hetzelfde te draaien.
Deze week begon met eten.
Of eigenlijk met de ontdekking dat gezond eten verrassend ingewikkeld kan zijn.
Jarenlang dacht ik dat afvallen vooral betekende dat je minder moest eten. Nu had ik een doel gesteld: gezonder eten en in een jaar tijd wat gewicht verliezen. Om inzicht te krijgen begon ik calorieën bij te houden.
Tot mijn verbazing bleek ik niet te veel te eten.
Ik at juist minder dan ik dacht.
Niet omdat ik een streng dieet volgde, maar omdat gezond eten voor mij vooral bestond uit eenvoudige, caloriearme keuzes. Fruit. Zuivel. Kip. Salades. Crackers.
Ondertussen ontdekte ik iets anders.
Het liefst zou ik soms gewoon een zak chips opentrekken.
Niet eens omdat chips zo geweldig is.
Maar omdat chips eenvoudig is.
Geen planning. Geen boodschappenlijstje. Geen afwas. Geen nadenken.
Gezond eten bleek niet zozeer een kwestie van discipline, maar van energie.
En energie was juist wat ik tekort leek te komen.
Ik voelde me moe.
Niet een beetje moe.
Mijn hele lichaam voelde zwaar.
Terwijl ik daarmee bezig was, had ik een droom.
Ik droomde dat ik samen was met vrouwen uit mijn verleden. Vrouwen die volgens de gebruikelijke maatstaven een geslaagd leven hadden opgebouwd. Ze hadden gezinnen, opleidingen, prestaties.
Mijn eigen diploma voelde in die droom vreemd en onvolledig. Alsof ik vakken had gemist. Alsof mijn route anders was geweest.
Opvallend genoeg voelde ik geen schaamte.
Geen verdriet.
Alleen dat ik anders was.
Dat verschil bleef hangen.
Niet beter.
Niet slechter.
Anders.
Misschien omdat sommige levens niet langs de gebruikelijke route lopen.
Misschien omdat niet iedereen vertrekt vanaf dezelfde plek.
Diezelfde week sprak ik veel met mijn dochter.
Ze bevindt zich op een punt in haar leven waarop veel dingen goed gaan. Ze heeft werk waar ze tevreden over is. Mensen om zich heen. Een leven dat van buitenaf gezien prima oogt.
En toch worstelt ze met vragen.
Is dit het nou?
Waarom voelt het alsof er nog iets mist?
Ik herkende iets van die vragen.
Niet omdat onze levens hetzelfde zijn, maar omdat we allebei lijken te zoeken naar iets wat moeilijk meetbaar is.
Niet meer succes.
Niet meer bezit.
Maar betekenis.
Verbinding.
Thuiskomen.
Op een dag stuurde ze me een bericht.
Een eenvoudig bericht.
Dat ze van me hield.
Dat ze blij was me zo goed te zien.
Wat me raakte was niet alleen de liefde in haar woorden.
Het was het feit dat ze die woorden schreef terwijl ze zelf door een moeilijke periode ging.
Soms denken we dat liefde pas zichtbaar wordt als alles goed gaat.
Maar misschien laat liefde zich juist zien wanneer het moeilijk is.
Later die week ging ik naar een afspraak.
Tenminste, dat dacht ik.
Ik bleek twee uur te vroeg te zijn.
Normaal ben ik georganiseerd. Iemand van lijstjes, agenda's en herinneringen. Dus ik moest er vooral om lachen.
Maar daarna gebeurde iets interessants.
Mijn eerste gedachte was niet om ergens koffie te gaan drinken.
Niet om een wandeling te maken.
Niet om een dorp in te lopen en rond te kijken.
Mijn eerste gedachte was:
Ik wil naar huis.
Pas later realiseerde ik me dat er andere mogelijkheden waren geweest.
Dat inzicht kwam terug tijdens een therapiesessie.
Daar ging het niet zozeer over de keuze zelf.
Maar over de vrijheid om te kiezen.
Over het verschil tussen automatisch teruggaan naar wat vertrouwd voelt en werkelijk voelen wat je zou willen.
Dat bleek een groter thema dan ik aanvankelijk dacht.
Tijdens die sessie deden we een geleide visualisatie.
In die visualisatie verscheen eerst iemand uit mijn verleden.
De afstand tussen ons moest zo groot mogelijk zijn.
Niet omdat ik dat bedacht had.
Maar omdat mijn lichaam dat wist.
Daarna verscheen mijn moeder.
Tot mijn verrassing hoefde zij niet weg.
Ze mocht blijven.
Op afstand.
Zittend.
Zonder te praten.
Zonder dichterbij te komen.
En toen besefte ik iets.
Ik wilde niet dat zij zichzelf verdedigde.
Ik wilde niet dat ze uitleg gaf.
Ik wilde niet eens dat ze veranderde.
Ik wilde alleen dat mijn ervaring mocht bestaan.
Dat wat voor mij waar was ruimte kreeg.
Dat bleek voldoende.
Wat me misschien nog het meest verraste, was dat ik geen boosheid voelde.
Ik had die verwacht.
Maar wat er verscheen was iets anders.
Een behoefte aan veiligheid.
Aan duidelijke grenzen.
Aan de vrijheid om zelf te bepalen wat wel en niet kon.
Misschien was dat uiteindelijk de rode draad van de hele week.
Niet eten.
Niet dromen.
Niet therapie.
Maar vrijheid.
De vrijheid om eerlijk te zijn over wat je voelt.
De vrijheid om te kiezen wat goed voor je is.
De vrijheid om een uitnodiging af te slaan zonder schuldgevoel.
De vrijheid om afstand te nemen.
De vrijheid om dichtbij te komen.
En ergens, midden in dat alles, stond in mijn verbeelding een klein kind in een bloemenveld.
Niet alleen.
Niet verloren.
Niet verlaten.
Gewoon daar.
Omringd door ruimte.
Omringd door mogelijkheden.
Langzaam lerend dat veiligheid niet altijd betekent dat je naar huis moet.
En dat vrijheid soms begint met het besef dat er ook andere keuzes bestaan.
Niet omdat je ze meteen hoeft te maken.
Maar omdat je voor het eerst kunt denken dat ze er zijn.
Dat besef lijkt misschien klein.
Alsof het alleen gaat over een kop koffie drinken, een wandeling maken of een dorp inlopen.
Maar soms laat juist zo'n klein moment zien hoe beperkt vrijheid lange tijd is geweest.
Niet doordat iemand je tegenhoudt.
Maar doordat er in jezelf maar één mogelijkheid zichtbaar lijkt.
En soms zit verandering niet in wat je doet.
Soms zit verandering in het ontdekken dat je had kunnen kiezen.
Dat je naar huis had kunnen gaan.
Maar ook iets anders had kunnen doen.
Zonder dat je jezelf daartoe hoeft te dwingen.
Alleen al het besef dat er meer mogelijkheden bestaan, verandert iets.
Misschien is dat wel de meest subtiele vorm van vrijheid.
Niet de vrijheid om anders te handelen.
Maar de vrijheid om te weten dat het zou kunnen
1
5 comments
Het bloemenveld
skool.com/bewuste-bondgenoten
De Beste Plek Voor Persoonlijke Groei
Leaderboard (30-day)
1
+31
2
+13
3
+13
4
+11
5
+11
Powered by