Ik ben Thijs, 40j heb 2 kinderen + 1 bonuskind. Toen me 2 jaar geleden verteld werd door de longarts dat ik niet te genezen ben, en dat ik moet leren leven met copd nam ik daar geen genoegen mee. Ik ben podcasts gaan luisteren wat ik nooit eerder deed, in het begin over ademhalings technieken, maar snel kwam ik ook o.a de hete hangijzers podcast tegen en kwam ik erachter dat er veel meer mogelijk is, dat ik niet alleen ben, en niet gek ben, ook in het covid verhaal had ik nooit geloofd. Dus fijn hier met gelijkgestemden samen te kunnen en mogen zijn!

Soms lijken de belangrijkste weken te bestaan uit een verzameling losse gebeurtenissen. Je telt wat calorieën. Je hebt een bijzondere droom. Je praat met je dochter. Je bezoekt je therapeut. Je ontdekt onderweg dat je twee uur te vroeg bent voor een afspraak. Op het eerste gezicht hebben die dingen niets met elkaar te maken. Maar soms, als je goed kijkt, blijken ze allemaal om hetzelfde te draaien. Deze week begon met eten. Of eigenlijk met de ontdekking dat gezond eten verrassend ingewikkeld kan zijn. Jarenlang dacht ik dat afvallen vooral betekende dat je minder moest eten. Nu had ik een doel gesteld: gezonder eten en in een jaar tijd wat gewicht verliezen. Om inzicht te krijgen begon ik calorieën bij te houden. Tot mijn verbazing bleek ik niet te veel te eten. Ik at juist minder dan ik dacht. Niet omdat ik een streng dieet volgde, maar omdat gezond eten voor mij vooral bestond uit eenvoudige, caloriearme keuzes. Fruit. Zuivel. Kip. Salades. Crackers. Ondertussen ontdekte ik iets anders. Het liefst zou ik soms gewoon een zak chips opentrekken. Niet eens omdat chips zo geweldig is. Maar omdat chips eenvoudig is. Geen planning. Geen boodschappenlijstje. Geen afwas. Geen nadenken. Gezond eten bleek niet zozeer een kwestie van discipline, maar van energie. En energie was juist wat ik tekort leek te komen. Ik voelde me moe. Niet een beetje moe. Mijn hele lichaam voelde zwaar. Terwijl ik daarmee bezig was, had ik een droom. Ik droomde dat ik samen was met vrouwen uit mijn verleden. Vrouwen die volgens de gebruikelijke maatstaven een geslaagd leven hadden opgebouwd. Ze hadden gezinnen, opleidingen, prestaties. Mijn eigen diploma voelde in die droom vreemd en onvolledig. Alsof ik vakken had gemist. Alsof mijn route anders was geweest. Opvallend genoeg voelde ik geen schaamte. Geen verdriet. Alleen dat ik anders was. Dat verschil bleef hangen. Niet beter. Niet slechter. Anders. Misschien omdat sommige levens niet langs de gebruikelijke route lopen. Misschien omdat niet iedereen vertrekt vanaf dezelfde plek.