Ik ga in juli even een pauze nemen van Hete Hangijzers en vooral veel lezen, schrijven en genieten. In september ook een reisje gepland met mijn hond in Slovenië. Even de batterijtjes opladen. Gaat me deugd doen ❤️ Heb jij iets (ont)spannend of speciaal gepland?

Soms lijken de belangrijkste weken te bestaan uit een verzameling losse gebeurtenissen. Je telt wat calorieën. Je hebt een bijzondere droom. Je praat met je dochter. Je bezoekt je therapeut. Je ontdekt onderweg dat je twee uur te vroeg bent voor een afspraak. Op het eerste gezicht hebben die dingen niets met elkaar te maken. Maar soms, als je goed kijkt, blijken ze allemaal om hetzelfde te draaien. Deze week begon met eten. Of eigenlijk met de ontdekking dat gezond eten verrassend ingewikkeld kan zijn. Jarenlang dacht ik dat afvallen vooral betekende dat je minder moest eten. Nu had ik een doel gesteld: gezonder eten en in een jaar tijd wat gewicht verliezen. Om inzicht te krijgen begon ik calorieën bij te houden. Tot mijn verbazing bleek ik niet te veel te eten. Ik at juist minder dan ik dacht. Niet omdat ik een streng dieet volgde, maar omdat gezond eten voor mij vooral bestond uit eenvoudige, caloriearme keuzes. Fruit. Zuivel. Kip. Salades. Crackers. Ondertussen ontdekte ik iets anders. Het liefst zou ik soms gewoon een zak chips opentrekken. Niet eens omdat chips zo geweldig is. Maar omdat chips eenvoudig is. Geen planning. Geen boodschappenlijstje. Geen afwas. Geen nadenken. Gezond eten bleek niet zozeer een kwestie van discipline, maar van energie. En energie was juist wat ik tekort leek te komen. Ik voelde me moe. Niet een beetje moe. Mijn hele lichaam voelde zwaar. Terwijl ik daarmee bezig was, had ik een droom. Ik droomde dat ik samen was met vrouwen uit mijn verleden. Vrouwen die volgens de gebruikelijke maatstaven een geslaagd leven hadden opgebouwd. Ze hadden gezinnen, opleidingen, prestaties. Mijn eigen diploma voelde in die droom vreemd en onvolledig. Alsof ik vakken had gemist. Alsof mijn route anders was geweest. Opvallend genoeg voelde ik geen schaamte. Geen verdriet. Alleen dat ik anders was. Dat verschil bleef hangen. Niet beter. Niet slechter. Anders. Misschien omdat sommige levens niet langs de gebruikelijke route lopen. Misschien omdat niet iedereen vertrekt vanaf dezelfde plek.

Mijn naam is Hèlen en ik woon in Alkmaar. Na ruim 35 jaar gewerkt te hebben als docent gezondheidskunde, biologie en communicatieve vaardigheden in het volwassenenonderwijs ben ik nog altijd gefascineerd door wat mensen beweegt. Gedrag, communicatie, ontwikkeling en de invloed van onze levensgeschiedenis op wie we worden, hebben mij altijd geboeid – zowel professioneel als persoonlijk. Naast mijn professionele achtergrond breng ik een flinke dosis levenservaring mee. Mijn leven heeft mij langs thema's geleid als trauma, herstel, verlies, veerkracht en persoonlijke ontwikkeling. Die ervaringen hebben mij geleerd dat echte groei vaak niet ontstaat door antwoorden te verzamelen, maar door bereid te zijn jezelf steeds opnieuw te ontmoeten. Ik ben nieuwsgierig naar wat er onder de oppervlakte speelt en naar de verhalen die mensen met zich meedragen. Daarbij zoek ik niet zozeer naar zekerheden, maar naar verdieping, inzicht en verbinding. In het dagelijks leven ben ik moeder van vier volwassen kinderen en oma van twee kleinkinderen. Ik houd van natuur, beweging, het luisteren van podcasts en gesprekken die ergens over gaan. Na mijn jaren in het onderwijs werk ik tegenwoordig in een wolwinkel. Binnen Bewuste Bondgenoten hoop ik gelijkgestemden te ontmoeten die geïnteresseerd zijn in bewust leven, persoonlijke groei en het samen onderzoeken van wat het betekent om mens te zijn. Voel je vrij om contact op te nemen of een vraag te stellen. Ik ga graag in gesprek en sta open voor een ontmoeting, een gedachtewisseling of het delen van ervaringen.