Στη Δύση, η ψυχική υγεία εστιάζει στην ατομική αυτονομία, την προσωπική ευτυχία και την επιστημονική κατανόηση των ψυχικών λειτουργιών. Στην Ανατολική Ασία, η ισορροπία μετριέται με την κοινωνική αρμονία και το καθήκον, με το σώμα συχνά να εκφράζει σιωπηλά τον πόνο. Στην Αφρική, η φιλοσοφία του Ubuntu θυμίζει πως «υπάρχω επειδή υπάρχουμε» — η υγεία δεν κλείνεται σε ένα γραφείο, αλλά ζει μέσα στη φυλή. Για τους αυτόχθονες λαούς, όπως οι Μαορί, η ευημερία απαιτεί σύνδεση με τη γη, το πνεύμα και τις ρίζες.Στη Λατινική Αμερική κυριαρχεί η σημασία της οικογένειας (familismo) και η ελεύθερη έκφραση των συναισθημάτων. Η ψυχική υγεία δεν χωρά σε ένα μόνο καλούπι. Είναι ένας ζωντανός διάλογος ανάμεσα σε εμάς, τους άλλους και τον κόσμο που μας περιβάλλει. Εσάς τι σας βοηθά περισσότερο να ξαναβρείτε την ισορροπία σας όταν πιέζεστε;

Σε μία πρόσφατη συνεδρία κλινικής εποπτείας, άκουσα μια νέα συνάδελφο να αναφέρει: «Δεν έχει σημασία που ο θεραπευόμενος άργησε πέντε λεπτά σήμερα, δεν είναι και τίποτα». Αυτή η φράση αποτελεί μια εξαιρετική αφορμή για να σκεφτούμε αν έχει τελικά σημασία να αναδεικνύει ο θεραπευτής το γεγονός ότι ο θεραπευόμενος άργησε σε μία συνεδρία; Συχνά, η πρώτη αντίδραση είναι να προσπεράσουμε μια μικρή καθυστέρηση για να μην κάνουμε τον άλλο να νιώσει άβολα. Όμως, τα όρια στην ψυχοθεραπεία —όπως η σταθερή ώρα έναρξης και λήξης— δεν υπάρχουν ως αυστηροί κανόνες συμμόρφωσης. Υπάρχουν για να παρέχουν ασφάλεια. Μέσα σε αυτή την ασφάλεια, κάθε απόκλιση από το πλαίσιο είναι συνήθως μια μορφή επικοινωνίας. Ο θεραπευόμενος "μιλάει" μέσα από τη συμπεριφορά του, Ποια είναι η δική σας οπτική σε αυτό; Πώς διαχειρίζεστε τις μικρές καθυστερήσεις στις δικές σας συνεδρίες; Τις φέρνετε πάντα στο φως, τις αφήνετε να περάσουν, ή εξαρτάται από τον κάθε θεραπευόμενο; Περιμένω τις σκέψεις σας στα σχόλια.

Πόσο εύκολα αντέχoυμε τη δυσαρέσκεια ή τον θυμό του άλλου, χωρίς να νιώσουμε την ανάγκη να αμυνθούμε; Όταν νιώθουμε την ανάγκη να αμυνθούμε (π.χ. με φράσεις όπως «Μα εγώ προσπαθώ να σε βοηθήσω», «Δεν καταλαβαίνεις τι λέω»), το επίκεντρο μεταφέρεται από τον πόνο του άλλου στη δική μας ανάγκη για επιβεβαίωση...ουσιαστικά στέλνουμε ασυνείδητα το μήνυμα: «Ο θυμός σου είναι επικίνδυνος.... πρέπει να σταματήσεις να τον νιώθεις».

Πιστεύετε ότι η οθόνη δημιουργεί απόσταση ή τελικά διευκολύνει τους ανθρώπους να ανοιχτούν;

Τα έργα του L.S. Lowry (1887–1976) είναι στενά συνδεδεμένα με την αστική αποξένωση, τη μοναξιά και την αδυναμία ουσιαστικής σύνδεσης με τους άλλους. Κατάφερε να μετατρέψει την προσωπική του κοινωνική απομόνωση σε ένα σύμβολο της καθημερινής ρουτίνας. Τα χαρακτηριστικά βιομηχανικά του τοπία με τις φιγούρες που μοιάζουν με «σπιρτόξυλα» δεν αποτελούν απλώς την απεικόνιση μιας εργατικής γειτονιάς, αλλά την οπτική αποτύπωση της μοναξιάς μέσα στο πλήθος και της συναισθηματικής απόστασης. Ο ίδιος περιέγραψε την αίσθηση που ενέπνευσε το σύνολο του έργου του: «Τα πλήθη είναι το πιο μοναχικό πράγμα από όλα. Ο καθένας είναι ξένος για όλους τους άλλους και για εσένα... Νιώθω πιο έντονα από ποτέ ότι όλοι μας είμαστε, κατά βάθος, μόνοι». Ο Λόουρι έγραψε αυτά τα λόγια παρατηρώντας τα πλήθη μιας άλλης εποχής. Σήμερα, στην εποχή της ψηφιακής υπερ-δικτύωσης, πιστεύετε ότι αυτή η δήλωση έχει χάσει τη σημασία της ή είναι πιο επίκαιρη από ποτέ;