Στη Δύση, η ψυχική υγεία εστιάζει στην ατομική αυτονομία, την προσωπική ευτυχία και την επιστημονική κατανόηση των ψυχικών λειτουργιών. Στην Ανατολική Ασία, η ισορροπία μετριέται με την κοινωνική αρμονία και το καθήκον, με το σώμα συχνά να εκφράζει σιωπηλά τον πόνο. Στην Αφρική, η φιλοσοφία του Ubuntu θυμίζει πως «υπάρχω επειδή υπάρχουμε» — η υγεία δεν κλείνεται σε ένα γραφείο, αλλά ζει μέσα στη φυλή. Για τους αυτόχθονες λαούς, όπως οι Μαορί, η ευημερία απαιτεί σύνδεση με τη γη, το πνεύμα και τις ρίζες.Στη Λατινική Αμερική κυριαρχεί η σημασία της οικογένειας (familismo) και η ελεύθερη έκφραση των συναισθημάτων. Η ψυχική υγεία δεν χωρά σε ένα μόνο καλούπι. Είναι ένας ζωντανός διάλογος ανάμεσα σε εμάς, τους άλλους και τον κόσμο που μας περιβάλλει. Εσάς τι σας βοηθά περισσότερο να ξαναβρείτε την ισορροπία σας όταν πιέζεστε;

Η Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας τιμάται κάθε χρόνο στις 10 Οκτωβρίου. Η καθιέρωσή της ξεκίνησε το 1992, με πρωτοβουλία της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ψυχικής Υγείας (World Federation for Mental Health - WFMH), ενός διεθνούς μη κυβερνητικού οργανισμού με μέλη και συνεργάτες σε περισσότερες από 150 χώρες. Η ιδέα γεννήθηκε από τον Richard Hunter, τότε αναπληρωτή γενικό γραμματέα της Ομοσπονδίας. Ο αρχικός στόχος ήταν απλός αλλά φιλόδοξος: να δημιουργηθεί μία συγκεκριμένη ημέρα μέσα στον χρόνο που θα λειτουργούσε ως αφορμή για να μιλήσει ανοιχτά ο κόσμος για ζητήματα ψυχικής υγείας, να μειωθεί το έντονο στίγμα και να ευαισθητοποιηθούν οι κυβερνήσεις ώστε να επενδύσουν σε κατάλληλες υπηρεσίες φροντίδας. Λειτουργεί ως σταθερή υπενθύμιση ότι η ψυχική υγεία δεν είναι πολυτέλεια ούτε ατομική αδυναμία, αλλά θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα και αναπόσπαστο κομμάτι της συνολικής υγείας και ευημερίας κάθε ανθρώπου.

Σας προσκαλούμε την Κυριακή 1η Νοεμβρίου, στις 19:00, στο ιστορικό Καταφύγιο της Καστέλας για το βιωματικό εργαστήρι "Μυστικός Πειραιάς". Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, θα μιλήσoουμε με την κυρία Ψαλλιδάκου για την έννοια του "καταφυγίου", εξετάζοντας τον ρόλο του τόσο ως έναν φυσικό χώρο προστασίας στα χρόνια του πολέμου, όσο και ως έναν συμβολικό, εσωτερικό τόπο ασφάλειας που όλοι έχουμε ανάγκη στη σημερινή καθημερινότητα. Θα χαρούμε πολύ να σας δούμε από κοντά και να μοιραστούμε μαζί αυτή τη σύνδεση της ιστορικής μνήμης με τις σύγχρονες ανάγκες μας. Πληροφορίες --> https://www.athinorama.gr/theatre/3078998/dimotiko-theatro-peiraia-i-aulaia-anoigei-gia-to-kallitexniko-programma-2026-2027/?utm_term=Autofeed&utm_medium=Social&utm_source=Facebook&fbclid=IwdGRjcAU1cXxjbGNrBTQeqGV4dG4DYWVtAjExAHBkb2YFc3J0YwZhcHBfaWQQMjIyMDM5MTc4ODIwMDg5MgABHnO9OPop1nKtzW4_iy2kicNizes6wNyg02eV4UF5jyTr-qGkAVTnIEMj-OUe_aem_ZmFrZWR1bW15MTZieXRlcw

Σε μία πρόσφατη συνεδρία κλινικής εποπτείας, άκουσα μια νέα συνάδελφο να αναφέρει: «Δεν έχει σημασία που ο θεραπευόμενος άργησε πέντε λεπτά σήμερα, δεν είναι και τίποτα». Αυτή η φράση αποτελεί μια εξαιρετική αφορμή για να σκεφτούμε αν έχει τελικά σημασία να αναδεικνύει ο θεραπευτής το γεγονός ότι ο θεραπευόμενος άργησε σε μία συνεδρία; Συχνά, η πρώτη αντίδραση είναι να προσπεράσουμε μια μικρή καθυστέρηση για να μην κάνουμε τον άλλο να νιώσει άβολα. Όμως, τα όρια στην ψυχοθεραπεία —όπως η σταθερή ώρα έναρξης και λήξης— δεν υπάρχουν ως αυστηροί κανόνες συμμόρφωσης. Υπάρχουν για να παρέχουν ασφάλεια. Μέσα σε αυτή την ασφάλεια, κάθε απόκλιση από το πλαίσιο είναι συνήθως μια μορφή επικοινωνίας. Ο θεραπευόμενος "μιλάει" μέσα από τη συμπεριφορά του, Ποια είναι η δική σας οπτική σε αυτό; Πώς διαχειρίζεστε τις μικρές καθυστερήσεις στις δικές σας συνεδρίες; Τις φέρνετε πάντα στο φως, τις αφήνετε να περάσουν, ή εξαρτάται από τον κάθε θεραπευόμενο; Περιμένω τις σκέψεις σας στα σχόλια.

Η έρευνα που μελετά πώς βιώνουν οι θεραπευόμενοι την ψυχοδυναμική θεραπεία καταλήγει σε ένα σαφές συμπέρασμα. Αυτό που φέρνει αλλαγή δεν είναι οι εύστοχες θεωρητικές ερμηνείες, αλλά η ποιότητα της σχέσης με τον θεραπευτή. Οι ποιοτικές μελέτες δείχνουν επίσης ότι οι θεραπευόμενοι δίνουν μεγάλη αξία στη σύνδεση του παρελθόντος με το παρόν και στην επίγνωση (insight) που προκύπτει από αυτήν, δηλαδή στην κατανόηση του γιατί νιώθουν και συμπεριφέρονται όπως συμπεριφέρονται. Περιγράφουν τη θεραπεία ως μια σταδιακή, ενίοτε επώδυνη, απαλλαγή από μοτίβα που επαναλαμβάνονταν στη ζωή τους σχεδόν αυτόματα. Στο τέλος δεν αναφέρουν μόνο μείωση των συμπτωμάτων, όπως το άγχος, αλλά μια βαθύτερη αλλαγή: αισθάνονται πιο ανθεκτικοί, αποδέχονται περισσότερο τον εαυτό τους και μπορούν να ζουν πιο αυθεντικά. Τα ευρήματα δείχνουν, τέλος, ότι οι αλλαγές αυτές διατηρούνται στον χρόνο. Οι θεραπευόμενοι συνεχίζουν να εξελίσσονται συναισθηματικά μήνες ή και χρόνια μετά το τέλος της θεραπείας. Εξηγούν ότι έχουν «εσωτερικεύσει» τον θεραπευτή, δηλαδή κουβαλούν μέσα τους τη φωνή του και την ικανότητα να στοχάζονται πάνω στις εμπειρίες τους. Έτσι, όταν αντιμετωπίζουν δυσκολίες, αντί να πανικοβάλλονται, μπορούν να παρατηρούν τις εσωτερικές τους συγκρούσεις, να ηρεμούν και να κάνουν πιο συνειδητές επιλογές στην καθημερινότητά τους. Binder, P. E., Holgersen, H., & Nielsen, G. H. (2010). Why did I change? Patients' subjective reflections on helpful aspects of psychoanalytic psychotherapy. Psychotherapy Research, 20(6), 690-708. Shedler, J. (2010). The efficacy of psychodynamic psychotherapy. American Psychologist, 65(2), 98-109.