Twoje jedno słowo na ten rok ✨ Ten rok 2026 potrzebuje jednego słowa, które będzie Cię prowadzić 👉 w decyzjach, działaniach i momentach zawahania 💥 Niekoniecznie z głowy, bardziej z ciała.. Z prawdy.. Z tego, co naprawdę woła.. 💬 Jakie jest TWOJE słowo na ten rok? Napisz je w komentarzu — jedno słowo, bez tłumaczenia 👇 Ja zaczynam: Master🔥

Kobiety! Przodowniczki! Przedsiębiorczynie! - przegłosowane Chciałabym w Nowym Roku spotkać Was w realu. Zjedzmy razem kolację. Który termin najbardziej Ci odpowiada? Miejsce: Mysiadło, Józefosław tbd.

Dzisiejszy networking był wyjątkowy, bo wydarzyło się coś, co pokazuje, po co w ogóle budujemy tę społeczność. Chcę wyróżnić @Ewelina Zaborowska, którą widzicie w grupie z cyfrą 2 przy awatarze. Ten poziom nie bierze się „sam z siebie”. On oznacza, że ktoś realnie wnosi wartość, komentuje, odpowiada, wspiera i jest obecny. I to właśnie ta aktywność dała Ewelinie przestrzeń, żeby dzisiaj poprowadzić 15-minutową prelekcję o coachingu przed networkingiem. Było w tym i merytoryczne ułożenie tematu, spokój i bardzo wyraźny sposób myślenia o pracy z ludźmi. Dzięki temu mogła opowiedzieć szerzej o tym, czym się zajmuje, a dla uczestniczek było to świetne wprowadzenie do dalszej części spotkania. To też jasny sygnał dla Was - w tej grupie aktywność otwiera drzwi. Widać, kto wkłada w tę przestrzeń energię, i takie osoby chcę promować, zapraszać do prelekcji i dawać im większą scenę. Ewelino, dziękuję.

Wraz z Justyną Gieletą, fotografką i psycholożką pracującą głęboko z archetypami i odwagą wyrażania siebie, tworzymy wstępny koncept całodniowego warsztatu w styczniu 2026 r. w Warszawie. I zanim zaczniemy go dopracowywać - chcemy zrozumieć Wasze potrzeby. Ten projekt jest dla kobiet, które jeszcze się nie pokazują w mediach, ale czują, że je tam ciągnie. Dla tych, które ruszyłyby o wiele szybciej, gdyby miały odwagę pojawić się tak, jak naprawdę chcą - bez kreowania się i bez udawania. Dla kobiet, które chcą wierzyć, że swobodne mówienie do kamery jest dla nich możliwe. Nie tylko w rolkach, ale też dłuższych formach na YouTube, live’ach, wystąpieniach na żywo, w podcastach. Chcemy Was zapytać o cztery rzeczy: 1. Czy taki całodniowy warsztat w ogóle by Cię zainteresował? (bez deklaracji — po prostu tak/nie) 2. Co byłoby dla Ciebie najważniejsze w takim dniu? - praca z emocjami i lękiem przed oceną - znalezienie własnego sposobu wyrażania siebie - ćwiczenia przed kamerą - przełamanie blokady „nie wiem, co powiedzieć” - praktyczna część o planowaniu treści - jak świadoma widoczność buduje wiarygodność, relacje i ruch klientów - coś innego? 3. Co dziś najbardziej Cię powstrzymuje przed pokazywaniem się? Może to być emocja, myśl, doświadczenie albo brak umiejętności: wszystko, co realnie przeszkadza. 4. Co musiałoby się wydarzyć, żebyś powiedziała: „wchodzę”? Program? Forma pracy? Cena? Atmosfera? Konkretne efekty? Możesz napisać jedno zdanie albo dłuższą refleksję. Każda odpowiedź pomoże nam stworzyć coś, co naprawdę Was wesprze. Dziękuję. W imieniu własnym i Justyny.

Sobota rano. Las Kabacki. Wyszłam na spacer, żeby na chwilę odsunąć się od wszystkiego. Przewietrzyć głowę, zobaczyć coś innego niż ekran, przypomnieć sobie, że poza moim biznesem istnieje normalny świat. Ziemia pachnie inaczej, bo na polanie kapusta już wykopana. Liście mokre, ludzie idą wolniej, jesień robi swoje. Idę i myślę o tym, co ostatnio przeczytałam: jakaś kobieta pisała, że kiedy zobaczyła jelenie, to był dla niej „znak”. I zaczęłam się zastanawiać, czy ja też umiem takie rzeczy zauważać, czy to w ogóle jest dla mnie. Więc idę z taką pół-otwartością, pół-ironią. I wtedy - klasyka - życie mówi: „a masz, przyjmij coś bardziej praktycznego niż jelenie”. Prosto na mnie idzie kobieta, którą kiedyś poznałam przy okazji organizowania spacerów dla kobiet z pokolenia X. Nie jesteśmy znajomymi, po prostu kiedyś przyszła zobaczyć „co to za wymysł”. Ma energię bardzo konkretną.Tak jak ja czasem jestem na poziomie 8/10, tak ona chodzi na 30/10 jeszcze przed śniadaniem. Zapytała mnie, czy dalej organizuję te spacery. Powiedziałam, że nie - teraz cała moja para idzie w inne projekty. A ona na to: „A czym ty się teraz zajmujesz?” I tu mnie trafiło. Bo nie wiem, czy to pytanie było o to, czym żyję na co dzień… czy o to, z czego zarabiam. A mój mózg od razu włączył tryb: „o matko, trzeba coś sensownie odpowiedzieć”, jakby środek lasu był najlepszym miejscem na pitch. Wtedy zaczęłam się zastanawiać: czy ja zawsze muszę być przygotowana do mówienia o swoim biznesie? Czy mogę czasem po prostu iść przez las i nie być marką osobistą? Czy ja to sama sobie robię, czy to świat tak naciska? To wszystko przyszło do mnie w jednej chwili. Za szybko, jak na sobotni poranek. I dlatego mam do Was pytanie: Jak to wygląda u Was? Czy macie momenty, w których przestajecie być „przedsiębiorczynią”, a jesteście po prostu sobą? Czy potraficie to oddzielić, czy raczej czujecie, że własny biznes zawsze trochę „ciągnie” za rękaw, nawet w lesie? Jestem ciekawa Waszych wersji, bo moja dzisiejsza mnie zaskoczyła.