Daj znać w komentarzu 👇

Każda zmiana boli. Nawet jeśli to tylko zmiana modelu AI. To jak zerwanie z toksycznym byłym. Wiesz, że było źle, że Cię zwodził, mówił tylko to, co chciałaś usłyszeć zamiast prawdy. Że nigdy nie pamiętał, co mówiłaś tydzień temu. Ale znał Cię. I trochę żal. Możesz przenieść kontekst z Chat GPT do Claude lub innego modelu LLM. Oto, jak: 1. Wejdź w ustawienia ChatGPT (lewy dolny róg ekranu na desktopie, tam gdzie ikona profilu). Otwórz ustawienia (Settings) à Kontrola danych (Data control) à Eksportuj dane (Export data) 2. Wklej plik z wyeksportowanymi danymi do NotebookLM i wpisz ten prompt: „Przeanalizuj wszystkie załadowane materiały i stwórz mój osobisty AI Context File — zwięzły dokument, który będę mogła wkleić do modeli takich jak Gemini, Claude lub ChatGPT, aby szybciej rozumiały mnie, moje cele, sposób myślenia i styl działania. Opieraj się wyłącznie na powtarzających się dowodach w materiałach. Nie twórz biografii. Nie używaj motywacyjnego języka. Nie zgaduj. Jeśli brakuje danych, napisz: „Brak wystarczających danych.” Przygotuj raport w tej strukturze: 1. Kim jestem? (role, doświadczenie, mocne strony) 2. Co próbuję zbudować? (cele, projekty, kierunek) 3. Co jest dla mnie ważne? (wartości, granice, priorytety) 4. Jak podejmuję decyzje? (co mnie napędza, co mnie blokuje) 5. Powtarzające się wzorce (co mnie wzmacnia, co mnie sabotuje) 6. Jak najlepiej ze mną pracować? (styl komunikacji, czego unikać, kiedy mnie challenge’ować) Na końcu stwórz blok: "CONTEXT FOR AI" maksymalnie 500 słów, gotowy do wklejenia do Gemini, Claude, Grok. Pisz konkretnie, bez frazesów.” 3. W Claude.ai rozpocznij rozmowę, załacz plik i wpisz: „Zanim zaczniemy - oto mój kontekst, który przenoszę z innego modelu. Przeczytaj, potwierdź, że rozumiesz i zapytaj o to, czego brakuje.” Gotowe. Kto się przenosi?

Siedzę nad zestawem pytań dla mediatorów i się waham. Wcale nie chodzi o to, czy on jest dobry. Wiem, ile czasu w to włożyłam kilka godzin selekcji, układania, dokładania kontekstu. Jeszcze chwila i będzie PDF, który spokojnie mogę wystawić. I właśnie w tym miejscu pojawia się opór. Nie przed publikacją. Przed tym, komu to sprzedaję. Bo to nie są jacyś anonimowi „klienci z internetu”.To są ludzie ze szkolenia. Z tej samej ścieżki. W tym samym momencie drogi. I nagle zamiast myśleć o produkcie, zaczynam kręcić się wokół pytania, które znam aż za dobrze. Czy ja jestem dość dobra, żeby brać za to pieniądze? Tylko że im dłużej na to patrzę, tym bardziej widzę, że to pytanie niczego nie rozwiązuje. Ono tylko odwleka decyzję. Bo pod spodem siedzi cicha nadzieja, że ktoś przyjdzie i to rozstrzygnie za mnie. Da zielone światło albo powie „nie rób tego”. A tu się nic takiego nie wydarzy. Nikt nie przyjdzie mnie uratować. Ale też nikt nie przyjdzie mnie zatrzymać. I to jest ten moment, w którym trzeba przestać pytać o własną „wystarczalność”, a zacząć zadawać sobie pytanie dużo bardziej wspierające: Co ja chcę zrobić? Czy chcę to schować, żeby nie czuć tego napięcia między „jestem jedną z nich” a „mam coś, co mogę sprzedać”? Czy chcę to rozdać, żeby nie musieć konfrontować się z pieniędzmi i tym, co one uruchamiają w relacjach z równieśniakami? Czy chcę po prostu to wystawić i sprawdzić, czy komuś to realnie jest potrzebne, nawet jeśli to są dokładnie te osoby, które siedzą obok mnie? Bo jeśli to uczciwie nazwać, to ja nie sprzedaję żadnej pozycji „wyżej”. Sprzedaję efekt swojej pracy. Swojego filtrowania, porządkowania, nadawania temu formy. I unikanie ceny wcale nie jest neutralne. To też jest decyzja, tylko taka, która pozwala nie brać za nią odpowiedzialności. Jeśli wystawię to za 10 zł albo za darmo, to nie dlatego, że „taka jestem hojna”, tylko dlatego, że uciekam od decyzji. A ja chcę podjąć decyzję. Więc najuczciwsza wersja na dziś jest taka: zrobiłam to, wyceniam, wstawiam do sklepu.

Daj znać 👇

Daj znać w komentarzu. Ja zacznę