Jarenlang was mijn rechterschouder ergens altijd een beetje stijf. Niet eens pijnlijk, nee hoor. Zelfs beweeglijk genoeg voor kungfu, Qigong, dagelijks leven. Geen pijn. Maar als ik lang achter een computer zat, was het er. Een klein zeurend gevoel. Een achtergrondgeluid dat ik was gaan accepteren als normaal. Hier in Taiwan, toen Master Huang me de derde beweging van de Nine Forms leerde, werd het opeens zichtbaar en duidelijk voelbaar. Nog steeds geen pijn. Maar nu onmiskenbaar aanwezig. Precies op dat specifieke moment waarop de schouder in de beweging roteert. Wat heb ik gedaan? Niet nadenken over de spanning. Niet proberen los te laten. Gewoon voelen. Aanwezig zijn. Elke herhaling weer. Elke dag buiten het oefenen om als ik het voel: Aandacht naar die schouder. Niets forceren. En langzaam begon er iets te veranderen. Tot ik op een dag dacht: mijn schouder is losgekomen. Ik vertelde het enthousiast aan hem. Terugkijkend begon het waarschijnlijk in 2018, een flinke overbelasting door computerwerk. Iets wat zich bleef herhalen, ook toen ik al Qigong oefende en stopte met computerwerk en van baan wisselde. De oppervlakkige spanning verdween, maar dieper zat het (nog) vast. In 2024, in China, nam de leraar Shi YanYang het zwijgend waar (zie de foto). Zonder woorden kneep hij in mijn schouder en vroeg via zijn telefoon (met translate) hoe het kwam. Ik zei hem dat ik vaak last had van spanning. “Ben je nu gespannen?” vroeg hij. “Nee,” zei ik. Maar het was ervoor een zware tijd geweest. O.a, mijn moeder niet lang daarvoor overleden. Net een jaar weer single na zestien jaar. De spreekwoordelijke tienduizend dingen die in ieders leven gebeuren en waar niemand onderuit komt. Sterker nog, ze horen erbij, we zijn allemaal mens. Waarom het dan pas hier in Taiwan écht goed loskwam? Ik verklaar het door: een betere leraar, betere begeleiding, betere oefeningen. Ik begrijp nu meer van Qigong dan ervoor. En de juiste tijd om het ook mentaal los te laten. Want hier ontdekte ik ook de mentale component erachter.

Ooit, lang voordat ik serieus met trainen begon, las ik ergens een zin die luidde: "Het oefenen van Taiji is als expressie geven aan het mysterie van het leven om ons heen en het universum." Klinkt best esoterisch op het eerste gezicht niet? Maar gaandeweg, naarmate ik meer oefende en leerde, begon dit steeds meer logisch aan te voelen. Taiji is meer dan een bewegingskunst. Ook als je de vorm niet met je lichaam oefent, kun je Taiji gebruiken en toepassen. Mijn eerste leraar zei me: "Eerst wordt Qigong/Taiji iets fysieks. Dan wordt het iets energetisch. Daarna wordt het iets spiritueels." Ik kan niet anders zeggen dan dat oefenen me inderdaad veranderd heeft, en dat deze veranderingen inderdaad in deze volgorde verliepen (en nog steeds doet, ik ben een beginner) Ons lichaam herbergt onze eigen geschiedenis, maar ook onze eigen unieke samenstelling van kwaliteiten. Iedereen is anders, dus iedereen heeft zijn eigen GongFu. Taiji en Qigong hebben een sterke link met Taoïstische principes. En met Taoïsme bedoel ik vooral filosofische begrippen, de bekendste die iedereen kent is YinYang, of "Wuwei", het (doen) niet-doen. Taiji en de filosofie leren je uiteindelijk ook inzicht en begrip van de bewegingen in je geest. Iets wat daarbij enorm kan helpen is het lezen en bestuderen van de Tao Te Ching van Lao Tzu. Hierbij deel ik vers 5. Let vooral op het laatste woord. Wat denk jij dat met "het centrum" bedoeld wordt? 5. De Tao kiest geen partij; ze brengt zowel goed als kwaad voort. De Meester kiest geen partij; ze verwelkomt zowel heiligen als zondaars. De Tao is als een blaasbalg: hij is leeg maar oneindig capabel. Hoe meer je hem gebruikt, hoe meer hij produceert; Hoe meer je erover praat, hoe minder je het begrijpt. Houdt vast aan het centrum