Θεωρώ ότι τουλάχιστον για εμένα και οι τρείς αναφερόμενοι τρόποι είναι σημαντικοί και ο καθένας έχει ένα μικρό ή μεγαλύτερο μερίδιο στην ζωή μου. Ο προσωπικός χρόνος και η ενδοσκόπηση είναι σχεδόν στην καθημερινότητα μου και με βοηθάει να ισορροπήσω το "εξω με το μέσα" . Η συζήτηση με δικούς μου ανθρώπους βοηθάει στην δημιουργία ή συνέχιση των σχέσεων και κατά συνέπεια στην συναισθηματική γαλήνη ενώ ταυτόχρονα δημιουργεί προβληματισμούς για θέματα που με αφορούν άμεσα ή έμμεσα. Συνεπώς με τις σχέσεις καλλιεργείται η ενσυναίσθηση. Τέλος η επαφή με την φύση, ιδίως το καλοκαίρι και ιδίως με την θάλασσα και όχι μόνο δημιουργεί μια αίσθηση γαλήνης, ειρήνης και εσωτερικής αρμονίας. Πραγματικά δεν υπάρχει κάποιο που θα το έβαζα σε προτεραιότητα αφού και τα τρία για εμένα είναι εξίσου σημαντικά.

Παρόλο που δεν το έχω καθόλου με την ζωγραφική. Το να ζωγραφίσει κάποιος τον εαυτό του μου φαίνεται περισσότερο σαν να καταφέρνει να αποδώσει με μια εικόνα την εσωτερική του κατάσταση, τα συναισθήματα, την εκτίμηση ή όχι που έχει στο πρόσωπο του, τις ανασφάλειες του, τις φοβίες του και πολλά ακόμη. Η ζωγραφική είναι ένας τρόπος απόδοσης του εσωτερικού εαυτού, μια εικόνα, χίλιες λέξεις! Βγάζει κομμάτια του ασυνείδητου και τα έχει "μπροστά" του με ένα άλλο τρόπο, ο οποίος ίσως τον βοηθήσει να δεί τι κρύβει μέσα του. Όταν ένας άνθρωπος προσπαθεί να ζωγραφίσει τον εαυτό του είναι σαν να λεκτικοποιεί κομμάτια από το ασυνείδητο του. Είναι ένας τρόπος να περάσει την εσωτερική του εικόνα σε μια πιο ρεαλιστική μορφή. Σε μια μορφή που θα τον βοηθήσει να εξηγήσει τα πώς και τα γιατί που μπορεί να τον βασανίζουν.

Η αλήθεια είναι ότι το θέμα αυτό με χτυπάει εκεί που "πονάω" . Είναι μεγάλη πρόκληση για εμένα να καταφέρω να οριοθετήσω μια συνεδρία. Η απάντηση της Όλγας με καλύπτει στο μέγιστο και η απάντηση η δικής σας κε Φύσσα μου δίνει μια ώθηση στο πώς θα καταφέρω να οροθετηθώ και κατά συνέπεια να οριοθετηθεί χρονικά και η συνεδρία. Ειλικρινά σας ευχαριστώ!

Για να αμυνθούμε σημαίνει ότι αισθανόμαστε απειλή για κάτι. Αν υπάρχει ασφάλεια δεν υπάρχει και λόγος να αμυνθούμε. Θεωρώ ότι το πώς αμύνεται το κάθε άτομο στην απειλή που βιώνει από ενα άλλο άτομο σχετίζεται με τον τρόπο που έχει μάθει να διεκδικεί τα δικαιώματα του αλλά και να διαχειρίζεται τον δικό του θυμό. Αν μπεί στην διαδικασία της απολογίας πχ βγάζει ενοχικά δικά του συναισθήματα τα οποία δεν έχει "δουλέψει". Από την άλλη μια ήρεμη φράση όπως πχ. " τι ακριβώς εννοείς?" ή " τι σε εκανε να αισθανθείς αυτό τον θυμό?" μπορεί να είναι η φράση κλειδί ώστε το άτομο αυτό να αισθανθεί ασφάλεια και να μπεί σε διάλογο. Αν αντέχουμε τον θυμό του άλλου ή όχι, σχετίζεται με τον δικό μας τον θυμό ή ανάλογα απειλητικά συναισθήματα.

Ειλικρινά θα συμφωνήσω με όλα τα σχόλια που διαβάζω, το θέμα είναι όπως λέει η Παναγιώτα αρχικα να αναγνωρίσουμε ποιο συναίσθημα κρύβεται πίσω από τον θυμό. Στην συνέχεια νομίζω ότι αφού το επεξεργαστούμε με την λογική και το νού μας, μπορούμε να βρούμε ένα τρόπο να επικοινωνήσουμε αυτό το συναίσθημα και κατ επέκταση την ανάγκη που εμφανίζεται με τρόπο ώστε ο "απέναντι" μας να μην αισθανθεί ότι μπαίνει σε άμυνα. Το συναίσθημα θεωρώ ότι πρέπει να εκφράζεται, ο τρόπος είναι αυτός που πρέπει να μάθουμε να διαχειριζόμαστε, είτε σε εμάς είτε στους άλλους.

Θα συμφωνήσω και εγω με τις δηλώσεις του Λουρι, "μόνος ανάμεσα στα πλήθη". Είναι μια φράση που χαρακτηρίζει έντονα την εποχή μας. Οι διασυνδέσεις μας με τους άλλους είναι "ρηχές" συναισθηματικά. Δεν βασίζονται στο συναίσθημα, στην οικειότητα και στην ασφάλεια. Θεωρώ ότι πλέον ο μεγαλύτερος αριθμός των σχέσεων μας βασίζεται σε λογική ή ιδεολογική σχέση παρα σε συναισθηματική. Το θέμα είναι ότι το ανθρώπινο όν έχει ανάγκη από συναισθηματική σύνδεση. Ναι οι ιδέες και κοινά θέματα στην ζωή είναι πολύ βασικά για να δημιουργηθεί η σχέση αλλά όταν λείπει το συναίσθημα, είναι πολύ κυνικό και πολύ ρηχο. Θεωρώ ότι σε αυτή την αποξένωση μέσα στα πλήθη έχει παίξει ρόλο και η οικονομική δυσχέρεια που ζούν οι περισσότεροι των ανθρώπων στην σημερινή εποχή. Το κάθε άτομο είναι "εγκλωβισμένο" στα προβλήματα της καθημερινότητας του και δεν έχει το κουράγιο ή την δύναμη να ασχοληθεί ουσιαστικά με το θέμα του διπλανού του. Νομίζω ότι και αυτός ήταν ο βασικός λόγος που ξεκίνησε στην Αμερική την δεκαετία του ΄60 η συμβουλευτική και η μεγάλη ανάπτυξη της. Επειδή όλοι ασχολήθηκαν έντονα με την δική τους ζωή και σε συνδυασμό με τον υπερκαταναλωτισμό και τις συνεχόμενες αυξανόμενες (εικονικές) ανάγκες μας, έχουμε μπεί σε μια φάση που ολοι ασχολούνται με το τι θα πάρουν και όχι με την ουσία των σχέσεων. Ελπίζω να μην εφυγα από το θέμα, αλλά θεωρώ ότι όλα είναι αλληλένδετα. Η οικονομική κρίση, οι αυξανόμενες εικονικές ανάγκες και η προσπάθεια κάλυψης τους, κλέινει το άτομο στην δική του φυλακή. Δεν του αφήνει περιθώριο να δεί γύρω του. Και οι διαδικτυακές φιλίες εντείνουν ακόμα περισσότερο στην ανάπτυξη αυτού του φαινομένου.