Bugün deneme günüydü umarım beklediğimden güzel gelir sonuçlar. Bazen bu süreci neden yaşadığımı soruyorum kendime. Gerçekte içten içe istediğim şeyler belki de çok farklıyken hayatımın iyi bir yönde değişebilmesi için yksye mahkum olmak boğucu hissettiriyor. Başka bir yol yöntem yok ve günün sonunda bana ne olacak hiçbir fikrim yok. Ne seviyorum ne istiyorum bir fikrim yok. Varsa da çok uzak. Bu kadar emek verdiğim şey beni hayallerime veya isteklerime ne kadar yakınlaştıracak? 1 sene az gibi görünse de insan hayatı için çok bir süre. Beni ben yapan insan yapan bütün özelliklerimi hiçe sayıp sadece bana bir katkısı olmayan şeylere zorunlu olarak çalışmak çok boğucu. (Aslinda dersler fena değil, bir şeyler öğrenmek de fena değil hatta eğlenceli bile ama bu eylem ders calisma isine dönüşünce sadece test çöz, daha fazla soru gör gibi içi boş bir sözde öğrenme durumuna dönüşünce sadece boğucu ve hayatımdan çalıyor gibi) Kitap dahi okuyamiyorum veya bir konu üzerinde düşünüp araştıramıyorum. Eğlenemiyorum. Sporla sanatla vs ilgilenemiyorum. Ben nelerden hoslanirdim eskiden onu bile unutuyorum yavaş yavaş. Ben kimdim, neyi severdim, neler yapardım bilmiyorum. Hobilerim neydi? Ilgi alanlarım neydi? Ve de tüm bunlar sona erdiğinde ne olacak? Mucizevi bir şey mi bekliyorum? Kendimden bu kadar feragat etmek, vazgeçmek sonunda beni bir yere ulaştıracak mi gerçekten? Günün sonunda benden geriye ne kalacak? Asıl hayallerim baskayken tek bir kurtuluş yoluna mahkum kalmak ruhumu öldürüyor. Tek bir duruma odaklanıp dusunememek fena da değil aslında ama her şey bittiğinde ne olacak? Nelerle yüzleşmek zorunda kalacağım? En kötüsü de geriye doğru baktığımda hayatta ders calismaktan başka hiçbir şey yapmamış olmam. Sonra onu da kaybettim ellerimden ve hiçe dönustüm sanki. Işin ironik kısmı ise şimdi hayatta bir şeyler yapabilmek için yine ders calismaya mahkum olmuş olmam. Kaçacak hiçbir yer yok. Keşke bu kadar kasacagima zamanında başka şeylere yönelmiş olsaydım. Güzel ve hatırlamaya değer anılar, bana değer katacak uğraşlar edinmiş olsaydım. Sınavda yüksek sıralarda olmak da güzeldi ama büyüdükçe aslında kendimi boş bir amaç uğruna bir hice donusturdugumu fark ediyorum. Insanlar eğlenirken arkadaşlarıyla anilar biriktirirken. Farklı uğraşlara hobilere zaman ayırırken o erken gençlik çocukluk yıllarını anılarla biriktirirken ben sadece ders çalışmışım. Sonra zaten onu da kaybettim. Ve şimdi yine ona mahkumum. Oysaki öğrenmeyi keyifli bulur zevk de alırdım. Şimdiyse sadece hayatımi yaşamak istiyorum. Bazı şeyler için geç kalmış da hissediyorum. Koca bir boşluğun içinde gibi hissediyorum. Çok şey olmak isterken hiç oldum lol. Bakıyorum da geçmişte başarıdan başka elimde olan hiçbir şey yok. Zaten o da gitti ellerimden. Günün sonunda ne bilgili biriyim ne de yetenekli. Ben bundan mi ibaretim? Neyse boş boş kafa açıyorum lol. Hadi iyi çalışmalar herkese (っ˘̩╭╮˘̩)っ