Er is deze week iets verschoven in het veld. Niet iets groots wat je direct kan aanwijzen, maar wel iets wat voelbaar is in hoe er gekeken wordt, hoe er bewogen wordt en hoe dingen ontstaan. Wat eerst nog werd opgepakt, opgelost of afgerond, bleef nu vaker gewoon staan. Oude lussen kwamen langs, maar er werd niet meer automatisch ingestapt. Niet omdat ze weg zijn, maar omdat ze gezien worden terwijl ze draaien. En daar zit het kantelpunt. Niet meer zoeken naar een antwoord, maar zien wat er gebeurt zonder het over te nemen. Niet meer dragen voor een ander, maar laten bestaan wat er is. Dat zie je terug in hoe er gesproken wordt, hoe dingen gedeeld worden en hoe het materiaal zich vormt. Minder uitleg, minder invulling, meer directheid. In de school begint dat ook vorm te krijgen. Er is een nieuwe tegel bijgekomen waarin die mechanieken zichtbaar worden gemaakt. Niet om iets te leren of toe te passen, maar om te herkennen wat er al gebeurt. Tegelijk wordt de bestaande structuur aangescherpt en verdiept, zonder dat het dichtgezet wordt. Op de achtergrond begint er ook beweging te komen. De eerste instroom komt op gang, de socials beginnen te lopen en het lesmateriaal ontstaat steeds meer vanuit ervaring in plaats van vanuit een vooraf bedacht plan. Het staat nog in opbouw, maar het is niet meer zoekend. Het beweegt. En dat is misschien wel de belangrijkste verschuiving van deze week. Niet dat alles helder is of afgerond, maar dat het veld steviger staat terwijl het nog in beweging is.

Woww, ik lees een stukje en pas gelijk toe wat ik lees, mijn voeten beginnen te tintelen - de energie is in beweging!

Sommige veranderingen gebeuren niet in één keer. Ze groeien langzaam onder de oppervlakte. De afgelopen jaren werkte ik onder de naam Bij de Smit. Een plek waar mensen kwamen voor gesprekken, begeleiding en inzicht. Dat werk heeft veel betekend. Voor anderen, maar ook voor mij. In de afgelopen periode is er echter iets verschoven. Niet alleen in wat ik doe, maar vooral in hoe ik werk. Waar het eerst ging om begeleiden, gaat het nu steeds meer om structuur bieden voor bewustzijn en ontwikkeling. Niet alleen een gesprek. Maar een veld waarin mensen leren: waarnemen onderscheiden richting nemen en uiteindelijk creëren vanuit hun eigen kern. Daarom ontstaat er langzaam een nieuwe naam voor het werkgebied: InnerCore Geen vervanging van wat er was. Maar een natuurlijke volgende stap. Bij de Smit was de werkplaats. InnerCore wordt het systeem en het veld daarachter. De overgang is begonnen. En net als in de natuur komen nieuwe dingen meestal eerst heel klein boven de grond. Maar wie goed kijkt ziet al waar het naartoe groeit.