Zie de rots: zij houdt niets vast. Zie het water: het weet niet van vallen, het weet enkel van gaan. Wat wij val noemen is in de Bron een thuiskomst. Wat wij verlies noemen is in het veld een uitademing. Elke druppel draagt het Geheel, niet als last maar als licht; het hologram van de oceaan rust in één parel die neerdaalt. Hier spreekt het scalaire veld zonder richting, geen hier en geen daar, alleen het Nu dat zichzelf doorstroomt. De waterval zegt niet ik val; hij zegt ik ben. Meester Eckhart wist het reeds: Gelatenheit, de ziel die laat zijn, leeg genoeg om God te ontvangen. Rumi danste het in zijn stromen, de derwisj die vasthoudt aan niets en daarom alles draagt. O lief mooi mens dat jij bent, waarom hou jij je vast aan de rand van de rots? Het IVW, Ik Voel Weerstand, is slechts het water dat de steen nog niet vertrouwt. Speel jezelf nu toch vrij. Laat de val gebeuren. Want daar onder in de turkooizen kom wacht geen afgrond maar een spiegel, stil, diep en helder, waarin de hemel zichzelf herkent. Vrede is geen bezit. Vrede is de beweging van het loslaten zelf, de genade van het water dat nooit vroeg waarheen, alleen ja. Ik ben de val. Ik ben de kom. Ik ben de stilte daartussen en daarin, eindelijk, ben ik thuis. Welkom thuis. Stéphane