Hoe kan men als hulpverlener zo veel als mogelijk vanuit de eigen waarheid blijven spreken binnen een hulpverleningssysteem - en ruimer maatschappelijk discours - waarin men botst op onmacht en hulpeloosheid bij hulpverleners, dewelke (vaak ook onbewust) vertaald wordt in (zichtbare en soms minder zichtbare) macht en dwang ten aanzien van patiënten. Hulpverleners verkeren binnen het werk met onze doelgroep (MFC voor jongeren met gedrags- en emotionele problemen, veelal hand in hand met een psychiatrische problematiek) soms zodanig in angst, dat er letterlijk en figuurlijk soms geen ruimte meer lijkt te zijn om nog open te staan voor de idee en visie van de ander. Hoe kan men samen open blijven spreken, zoeken, woorden geven aan onmogelijke, soms zeer reële situaties, met mensen die compleet ‘op’ lijken te zijn en zelf soms in een toestand van crisis verkeren? Hoe kunnen we blijven spreken wanneer de hulpverleners die werken met jongeren met diep geworteld trauma, die worstelen met knopen en existentiële vraagstukken als: “Waarom leef ik nog? Ben ik een slecht mens? Wat beteken ik nog voor de ander?” het ‘zelf niet meer weten’? (lees: voortdurende uitval en verschuiving binnen leefgroepen door de angst die men dagdagelijks ervaart). Jongeren voelen dit uiteraard haarfijn aan, wat hen terecht de beleving geeft: “Als mijn hulpverlener het al niet meer weet, hoe zou ik het dan nog moeten weten?”. Dergelijk gevoel weerspiegelt dan opnieuw in het gedrag van de jongere, wat de cirkel van angst en onmacht (en hieraan gekoppeld dwang en macht vanuit opvoeders) opnieuw versterkt en diepe barsten nalaat binnen de hulpverleningsrelatie. Alvast hartelijk bedankt!