Als ik over mezelf praat, merk ik dat ik altijd dorst heb naar verbinding. Niet alleen met anderen, maar ook met mezelf. En eerlijk is eerlijk: ik wist altijd heel goed hoe ik mensen een goed gevoel kon geven. Soms voelt dat bijna als een superkracht. Maar de echte magie zit niet in dat kleine gebaar of complimentje de echte magie is die warme, liefdevolle verbinding die zo diep binnenkomt dat je hart er een vreugdedansje van maakt. Weet je wat ik altijd heb gehad? Dorst naar verbinding. En nee, niet die dorst die je oplost met een spa rood of een cappuccino. Ik bedoel dat soort dorst dat dieper gaat. Met anderen, maar ook met mezelf. Ik was/ ben altijd retegoed in mensen een goed gevoel geven. Soms leek het bijna een superkracht. Maar de échte magie? Die zit niet in dat ene complimentje of dat kleine gebaar, maar in die warme klik die je hart een soort salsa dansje laat doen. Plato had het daar trouwens ook al over, in zijn Symposium. Hij zei dat liefde ons vooruitduwt, richting iets groters dan onszelf. Nou, dat herken ik helemaal. Voor mij voelt verbinding precies zo: alsof we samen een stukje magie aanraken dat groter is dan de dagelijkse boodschappen of de was die nog gedraaid moet worden. En dan heb je Aristoteles. Die gast maakte onderscheid tussen soorten vriendschap. Zijn favoriet? De versie waarin je elkaar helpt het beste in jezelf naar boven te halen. Kijk, daar kan ik wat mee. Verbinding is voor mij niet oppervlakkig doen alsof, maar elkaar optillen. Toch voelt de wereld soms als een soort kermis waar iemand de attracties heeft omgedraaid. Wat ooit normaal was, voelt nu vreemd. En wat vreemd was, is opeens “gewoon”. En daar ga ik dan, als een koppige zalm tegen de stroom in. Soms denk ik: zijn we onderweg niet ergens een stukje liefde kwijtgeraakt? Socrates zei ooit: “Het niet onderzochte leven is het leven niet waard.” Klinkt diep, hè? Maar eerlijk, wat onderzoeken we vandaag de dag nog écht? Onszelf? Elkaar? Of vooral of er nieuwe likes zijn op onze laatste post? We rennen, pleasen en dragen maskers. “Alles gaat goed hoor!” zeggen we, terwijl er vanbinnen een klein stemmetje fluistert: “eh… echt wel?”

Het nieuwe jaar klopt zachtjes aan. Alsof het wil vragen: ben je er klaar voor om te beginnen? Spiritueel gezien is 2026 geen gewoon jaar. Het is een drempel. Een kantelpunt. In de numerologie markeert het een Universeel Jaar 1: het begin van een nieuwe negenjarige cyclus. Niet het soort begin dat vraagt om perfecte plannen of zekerheid vooraf, maar een begin dat ontstaat vanuit richting. Vanuit innerlijk weten. Dit is geen jaar om iets te repareren. Dit is een jaar om iets te scheppen. Wat achter je ligt, heeft zijn functie vervuld. 2025, het Universeel Jaar 9, was het jaar van afronding. Van afscheid nemen, loslaten, soms zelfs rouwen om wat niet meer klopte. Oude patronen, overtuigingen, rollen die ooit veilig voelden maar inmiddels te klein zijn geworden. Wat nu voor je ligt, kan alleen ontstaan omdat er ruimte is gekomen. 2026 vraagt: wie ben je nu, los van wie je dacht te moeten zijn? De energie van dit jaar is helder, fris en hoopvol. Ze nodigt je uit om verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen richting niet vanuit druk, maar vanuit vertrouwen. Intuïtie wordt je kompas. Creativiteit geen luxe, maar noodzaak. Niet alles hoeft al vorm te hebben. Het enige wat nodig is, is de bereidheid om de eerste stap te zetten. Zoals Aristoteles al zei: “Wij zijn wat we herhaaldelijk doen.”Niet wat we plannen. Niet wat we hopen.Maar wat we daadwerkelijk in beweging brengen. Plato geloofde dat echte kennis geen leren is, maar herinneren het je opnieuw herinneren wie je in wezen bent. Socrates maakte daar zijn levenswerk van met zijn eenvoudige, maar confronterende oproep: Ken uzelf. Spinoza zag ware vrijheid niet als doen wat je wilt, maar als leven in overeenstemming met je eigen natuur. Kant sprak over moreel bewustzijn als innerlijk kompas. Nietzsche riep ons op om de moed te hebben onszelf telkens opnieuw te scheppen. Einstein herinnerde ons eraan dat verbeelding minstens zo krachtig is als kennis. En Bob Proctor bracht dat eeuwenoude inzicht terug naar het dagelijks leven: alles wat je in de buitenwereld ziet, begint als een innerlijke overtuiging.