Soms heb je van die momenten, dat het leven iets anders beslist in een split second. En zo lig je dan met je snuffert op het hete asfalt. Ik niet hé, hubby. Bijna 75 en nog een boodschap doen voordat de winkels hier dichtgaan voor siësta en San Juan. Een drempel, een hobbel en voor dat hij het wist vloog zijn stuur en hijzelf in de lucht. Schade: een jaap van 5 cm op zijn hoofd, een arm met iets minder vel en een helm die in de kliko kan. De broeders van de ambulance besloten dat het toch echt wat steekjes verdiende en mocht hij een ritje maken in de ambulance en jawel, soms met sirene. Wachttijd van ruim 2 uur en kreeg jij van de behandelend arts een likje lijm en zwaluwstaartjes en een soort van 2de huid over de open liggende huid. Nog een controle morgen hier bij de CAP en is er weer een avontuur afgerond. Morgen gaat hij zeker op de step staan. Hij laat zich niet tegenhouden en wil gewoon door. Als je valt sta je weer op en kijk je wat er anders mag en kan. Wat heb je geleerd en hoe stap je weer "in". Dit was vandaag, morgen weer een nieuwe dag