Een kleine update op mijn vorige post over de break-up. Intussen gaat het oprecht supergoed met mij. Die eerste twee weken waren wel iets wat ik enorm onderschat had. Je hoofd begrijpt misschien wat er gebeurd is, maar je lichaam loopt daar precies achteraan. Je wordt wakker na dromen waarin je alles opnieuw aan het verwerken bent, en nog voor je goed en wel beseft waar je bent, voel je die pijn opnieuw. Je lichaam moet ook wennen aan het wegvallen van iemand die zo lang verbonden was aan je geluk, je routine, je veiligheid en je dagelijkse leven. Het voelt bijna als ontwennen. Maar dat verandert. Met elke dag die voorbijgaat, komt er meer rust. Meer duidelijkheid. Meer energie. Ik weet nu veel beter wat ik wel en niet wil in een volgende relatie. Welke waarden voor mij belangrijk zijn, wat ik nodig heb van iemand en vooral ook wat ik zelf nooit meer wil verliezen binnen een relatie. En uiteindelijk zie ik het niet als mijn verlies. Ik heb iets gekregen wat ik misschien zelf nooit gekozen zou hebben: de opportuniteit om mijn focus voor 100% terug op mezelf te leggen. Mijn gezondheid. Mijn lichaam. Mijn carrière. Mijn ambities. Mijn familie. Mijn vrienden. Mijn toekomst. Achteraf bekeken was dat misschien wel het beste cadeau dat ze mij kon geven. Soms verlies je iemand, maar vind je daardoor opnieuw een stuk van jezelf terug.