Als ik over mezelf praat, merk ik dat ik altijd dorst heb naar verbinding. Niet alleen met anderen, maar ook met mezelf. En eerlijk is eerlijk: ik wist altijd heel goed hoe ik mensen een goed gevoel kon geven. Soms voelt dat bijna als een superkracht. Maar de echte magie zit niet in dat kleine gebaar of complimentje de echte magie is die warme, liefdevolle verbinding die zo diep binnenkomt dat je hart er een vreugdedansje van maakt. Weet je wat ik altijd heb gehad? Dorst naar verbinding. En nee, niet die dorst die je oplost met een spa rood of een cappuccino. Ik bedoel dat soort dorst dat dieper gaat. Met anderen, maar ook met mezelf. Ik was/ ben altijd retegoed in mensen een goed gevoel geven. Soms leek het bijna een superkracht. Maar de échte magie? Die zit niet in dat ene complimentje of dat kleine gebaar, maar in die warme klik die je hart een soort salsa dansje laat doen. Plato had het daar trouwens ook al over, in zijn Symposium. Hij zei dat liefde ons vooruitduwt, richting iets groters dan onszelf. Nou, dat herken ik helemaal. Voor mij voelt verbinding precies zo: alsof we samen een stukje magie aanraken dat groter is dan de dagelijkse boodschappen of de was die nog gedraaid moet worden. En dan heb je Aristoteles. Die gast maakte onderscheid tussen soorten vriendschap. Zijn favoriet? De versie waarin je elkaar helpt het beste in jezelf naar boven te halen. Kijk, daar kan ik wat mee. Verbinding is voor mij niet oppervlakkig doen alsof, maar elkaar optillen. Toch voelt de wereld soms als een soort kermis waar iemand de attracties heeft omgedraaid. Wat ooit normaal was, voelt nu vreemd. En wat vreemd was, is opeens “gewoon”. En daar ga ik dan, als een koppige zalm tegen de stroom in. Soms denk ik: zijn we onderweg niet ergens een stukje liefde kwijtgeraakt? Socrates zei ooit: “Het niet onderzochte leven is het leven niet waard.” Klinkt diep, hè? Maar eerlijk, wat onderzoeken we vandaag de dag nog écht? Onszelf? Elkaar? Of vooral of er nieuwe likes zijn op onze laatste post? We rennen, pleasen en dragen maskers. “Alles gaat goed hoor!” zeggen we, terwijl er vanbinnen een klein stemmetje fluistert: “eh… echt wel?”

Hi everyone 🤍 My name is Charissa, and I’m so happy to be here. Donna, I truly admire how brave and inspiring it is that you share your story so openly to help others. The way you speak from your own experiences is what makes you so interesting to me. You don’t try to appear perfect, and instead you create space for realness and authenticity something I deeply stand for as well. I would love to connect with you, and who knows, maybe even explore a beautiful collaboration someday.For now, I’m already incredibly grateful to be part of something so meaningful and powerful. I’m really curious and excited to see what the future will bring for this community ✨ With love, Charissa 💫

Als kind was ik altijd gefascineerd door vlinders. Ze stonden in mijn top drie van lievelingsdieren. Hun fragiele maar krachtige aard, de prachtige kleuren en de unieke verschijning van elke vlinder spraken tot mijn verbeelding. Ze doen niemand kwaad, zijn sierlijk en hebben een symbolische betekenis die mij inspireert: het proces van verandering en groei in het leven. Toen ik ouder werd, ontdekte ik dat het proces van een vlinder me steeds meer raakte. Hoe kan een mens zich verbonden voelen met een vlinder? Het antwoord vond ik in de levensreis die we allemaal doormaken. Net zoals de vlinder begint als een rups en transformeert, komen wij mensen op aarde om onszelf te leren kennen, te groeien en te ontwikkelen. Van rups naar vlinder: jouw persoonlijke reisWe worden geboren als een 'rups', puur en onwetend. Tijdens onze reis door het leven ervaren we pieken en dalen momenten die ons vormen en ons slijpen tot de diamant die we werkelijk zijn. Net zoals een rups zich terugtrekt in zijn cocon, belanden wij soms in een fase waarin we ons terugtrekken om te reflecteren, te leren en te groeien. Die cocon staat symbool voor een periode van zelfontdekking, waarin je jezelf onder ogen moet komen en misschien zelfs harde waarheden moet accepteren. Het kan een uitdagend en confronterend proces zijn, maar het is ook prachtig. Want wat is er mooier dan uit je cocon te komen en te leren vliegen? De invloed van je omgevingSoms kan jouw omgeving je tegenhouden in dit proces. Mensen om je heen die misschien nog 'rupsen' zijn begrijpen jouw groei niet altijd. Dit betekent niet dat ze slecht zijn; ze bevinden zich simpelweg op een ander punt in hun reis. Het is belangrijk om te leren vliegen met gelijkgestemden, mensen die jouw groei ondersteunen en met wie je samen kunt evolueren. En zelfs als je eenmaal hebt leren vliegen, zijn er momenten waarop je weer terugkeert naar je cocon. Dit is een natuurlijk onderdeel van het proces. Het is een fase waarin je opnieuw rust en acceptatie vindt, zodat je met frisse energie weer verder kunt vliegen.Het leven is niet altijd een rechte lijn omhoog. Soms voelt het alsof je stagneert, alsof je niet vooruitkomt. Maar juist die momenten van stilstand zijn cruciaal. Ze geven je de kans om inzichten op te doen, om acceptatie te vinden in waar je nu bent en om opnieuw de kracht te vinden om door te gaan.