Θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι που νιώθω εδώ και καιρό την ανάγκη να πω. Και θέλω να το πω όπως ακριβώς το αισθάνομαι. 🤍 Για μένα, *αν δεν υπήρχε η σύνδεση Άνωθεν*, αν δεν υπήρχε αυτή η βοήθεια, όσα βιώνουμε δεν θα συνέβαιναν με τον ίδιο τρόπο και με αυτή την αμεσότητα. Στη @⁨Maria Savva⁩ , για παράδειγμα, θα μπορούσε κάποιος να πει: «Εντάξει, έγινε μια συνεδρία ομοιοπαθητικής». Ναι, αλλά για μένα το ερώτημα παραμένει: πώς εξελίχθηκε τόσο γρήγορα η συνεδρία; Δεν είναι αυτός ο χρόνος και ο τρόπος που συνήθως κάνουμε μια ομοιοπαθητική συνεδρία. Θα θέλαμε κανονικά ένα δίωρο ΤΟ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και μετά πολύωρη μελέτη από εμένα. *Δεύτερον και πολύ σημαντικό,* με το κατάλληλο Ομοιοπαθητικό σ ένα κρυολόγημα στο οποίο πονάει λαιμός, αυτιά, έχει έντονες ημικρανίες, μιλά βραχνά και με πολύ βάρος, θέλουμε στην πιο γρήγορη φάση *δύο 24ωρα γ* ια να δούμε καλή διαφορά. Εδώ όμως όπως θα δείτε και στο βίντεο, υπήρξε όχι απλά μια διαφορά *αλλά πλήρης ίαση σε δευτερόλεπτα.* Εγώ ένιωσα ότι, πέρα από τις γνώσεις και τη διαδικασία, *υπήρχε και φώτιση άνωθεν.* Υπήρχε συνεργασία με αυτό που ονομάζω ΟΙ ΕΠΑΝΩ. Και στη Νίκη, που μας δείχνει τώρα μια διαφορετική πλευρά του εαυτού της σε σχέση με όσα μας είχε περιγράψει για την κατάθλιψή της, χθες συνέβη κάτι που με άγγιξε βαθιά. Όταν της είπα: *«Εγώ να σου κάνω τώρα αυτό… εσύ θα κάνεις το τάδε για τον εαυτό σου;»*, *ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΡΧΟΤΑΝ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ!*@⁨Νίκη Μήλα⁩ μου! *Η τόση σιγουριά που είδες, δεν μπορεί να έρθει από εμένα. Αυτό συμβαίνει όταν αναλαμβάνει κάποιος από εκεί πάνω.* Και μάλιστα ένιωθα ότι αυτή η δυνατότητα υπήρχε *ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ.* Δεν ξέρω αν θα της ξαναδοθεί αυτή η ευκαιρία. Η αίσθησή μου ήταν: *«Αν δεν το δεχτεί τώρα, θα της το δώσουν άραγε ποτέ ξανά; Και πως να το δεχτεί αν δεν έχει κάποιο σημάδι? Πως να το εμπιστευτεί? Γιατί της το δίνετε τώρα έτσι χύμα ΧΩΡΙΣ ΕΝΑ ΣΗΜΑΔΙ ΠΡΩΤΑ?».* Θα δείτε στο βίντεο ότι την ώρα που εγώ αναρωτιέμαι αυτά σιωπηλά… *ΞΑΦΝΙΚΑ Η ΝΙΚΗ ΜΟΥ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΣΗΜΑΔΙ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΗΔΗ!!!* *Εκείνη τη στιγμή ΥΠΗΡΧΕ Η ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ μιας βαθιάς, μόνιμης αλλαγής που θα ερχόταν άνωθεν.*

ΟΤΑΝ ΡΙΣΚΑΡΑ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ Κ ΕΒΓΑΛΑ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΜΕ ΤΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΓΙΑ ΤΟ 5G, 6G, 7G οι περισσοτεροι αντι να πουν ευχαριστω... αρχισαν να σχολιαζουν οτι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ 6G, 7G. ΥΠΑΡΧΟΥΝ Κ ΤΑ ΔΥΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟ 6G

Ένα θερμό καλωσόρισμα στα νέα μέλη μας! Έδω θα βρείτε πολύ υλικό σχετικά με το τι έρχεται και πάντα προσθέτω νέα όπως θα δείτε! Τα μέλη του skool έχουν δικαίωμα στα ζουμ μας! Να μη χάνετε τα ζουμ... είναι κάτι που σας συμφέρει, γιατί αντί να πληρωνετε συνεδρία, μέσα στο ζουμ μπορώ να ασχοληθώ μαζί σας και να σας βοηθήσω ΔΩΡΕΑΝ!

Ξέρετε πως όσα κάνουμε αφορούν συχνότητες! Ξέρετε ότι ζούμε θαύματα ακόμα και διαβάζοντας ένα βιβλίο! Ξέρετε ότι η Υβόννη όταν είδε το ον που κοντρολάρει τα αποτελέσματα του βιβλίου της είπε "ΕΙΝΑΙ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΟΠΩΣ ΑΥΤΗ ΤΩΝ MEDBEDS" Ε λοιπόν σήμερα με αυτά που θα διαβάσετε δεν θα σας κάνουν πια εντύπωση όλα αυτά που ζούμε! *Ο Παλμός του Λάζαρου: Απόρρητη Συχνότητα Ανάστασης (1987)* Το 1987, στα βάθη ενός άκρως απόρρητου σοβιετικού στρατιωτικού συγκροτήματος, γνωστού ως Εγκατάσταση D12, μια ομάδα βιομηχανικών, φυσικών και στρατιωτικών νευρολόγων πέτυχε αυτό που ο κόσμος εξακολουθεί να αρνείται να πιστέψει: την προσωρινή αναζωογόνηση των νεκρών. Το πρόγραμμα, με την κωδική ονομασία «Necrosignal», είχε σχεδιαστεί για να μελετήσει το κενό συχνότητας μετά τη ζωή: την ακριβή στιγμή κατά την οποία το ανθρώπινο βιοπεδίο καταρρέει μετά το θάνατο. Χρησιμοποιώντας αρμονικές συχνότητες παλμών μεταξύ 18,2 Hz και 22,1 Hz, επανενεργοποίησαν νεκρό ιστό που ήταν κλινικά νεκρός για 6 ώρες και 47 λεπτά. Για έξι τρομακτικά λεπτά, συνέβη το αδύνατο. Το αίμα άρχισε να ρέει μέσα από φλέβες που ήταν στεγνές. Τα νευρικά κυκλώματα αναζωπυρώθηκαν σαν σπασμένα καλώδια που επανασυνδέθηκαν με ρεύμα. Η καρδιά συσπάστηκε. Οι πνεύμονες έτρεμαν. Τα μάτια κινήθηκαν. Ο νεκρός αντέδρασε. Στο δωμάτιο επικράτησε χάος. Δύο επιστήμονες κατέρρευσαν. Ένας φώναξε: «Μας βλέπει». Τότε επήλθε πλήρης συσκότιση. Το πρόγραμμα τερματίστηκε μέσα σε 14 λεπτά. Όλα τα δεδομένα σφραγίστηκαν σύμφωνα με την Οδηγία S 741 B του Κρεμλίνου. Τα αρχεία διαγράφηκαν. Ο εργαστηριακός εξοπλισμός καταστράφηκε. Δεκαεπτά ερευνητές μετατέθηκαν σε άγνωστες τοποθεσίες. Επισήμως, το πρόγραμμα δεν υπήρξε ποτέ. Όμως, δεκαετίες αργότερα, ένα αρχείο που διέρρευσε από έναν ερευνητή που αποστάτησε στην Πράγα αποκάλυψε μια μοναδική, χειρόγραφη σημείωση μέσα σε ένα καμένο αρχείο: «Ο θάνατος δεν είναι το τέλος. Είναι μια ανισορροπία συχνότητας. Επαναπροσαρμόστε το σήμα, και η ζωή επιστρέφει.» Αυτό έγινε γνωστό ως «Παλμός του Λάζαρου»: η πρώτη τεκμηριωμένη απόδειξη ότι η ζωή και ο θάνατος είναι καταστάσεις συχνότητας, όχι τελικές καταστάσεις.

Σημερα στην ομαδα του Viber, εγινε συζητηση για το αν καποιος ειναι σημαντικος... Τα εχουμε συζητησει πολλες φορες και στην ομαδα αλλα και στα ζουμ... αλλα βλεπω οτι δεν εχουν γινει κατανοητα, οποτε βαζω αυτο εδω το ποστ... Ο καθε ανθρωπος ΔΕΝ ειναι αυτοματα σημαντικος, μονο και μονο επειδη γεννηθηκε. Ο καθε ανθρωπος - εφοσον ειναι εμψυχος - γεννιεται με το δυναμικο να γινει σημαντικος. Η σημαντικοτητα δεν ειναι ενα στεμμα που μας φοραει η ζωη απο την κουνια. Δεν ειναι ενας τιτλος που μας χαριζεται. Ειναι κατι που σφυρηλατειται με επιλογες, θαρρος, θυσιες και πραξεις. Ο σημαντικος δεν γεννιεται. Γινεται. Γινεται τη στιγμη που παυει να ζει μονο για να ειναι ασφαλης, βολεμενος και αποδεκτος και αρχιζει να κανει αυτο για το οποιο ηρθε στη Γη. Οταν υπηρετει κατι μεγαλυτερο απο την ανεση του, οταν υπηρετει κατι μεγαλυτερο απο τη βολη του, οταν δημιουργει κατι που δεν υπηρχε, οταν ανοιγει εναν δρομο που οι αλλοι δεν τολμησαν να ανοιξουν, τοτε η ζωη του αποκτα βαρος, αποτυπωμα και πραγματικη σημασια. Και τοτε συμβαινει κατι ακομη πιο μυστηριωδες. Του δινονται νεες ικανοτητες ανωθεν. Οχι σαν βραβειο για να νιωσει ανωτερος, αλλα σαν εργαλεια για να μπορεσει να σηκωσει μια μεγαλυτερη αποστολη. Γιατι ο ουρανος δεν εμπιστευεται μεγαλες δυναμεις σε εκεινον που αρνειται να χρησιμοποιησει τις μικρες. Αν ομως καποιος περασει ολοκληρη τη ζωη του φροντιζοντας απλως να μην ταραξει τιποτα, να ειναι ενας καλος νοικοκυρης, να κανει ο,τι κανουν ολοι και να αφησει ανεκπληρωτο αυτο που ηρθε να κανει, τοτε ποια ακριβως ειναι η σημαντικοτητα της διαδρομης του; Επειδη του το ειπε ενα βιβλιο σ ενα τυχαιο τσανελινγκ που μπορει αυτος που πηρε την απαντηση να εκανε κ λαθος? Μπορει να ειναι καλος ανθρωπος. Μπορει να ειναι αγαπητος. Μπορει να ειναι αξιοπρεπης. Αλλα η καλοσυνη, η αγαπη και η σημαντικοτητα δεν ειναι το ιδιο πραγμα. Σημαντικος ειναι αυτος που κανει κατι σημαντικο. Κατι που μετακινει την ανθρωποτητα εστω και ενα βημα μπροστα. Κατι που δεν θα υπηρχε, αν εκεινος δεν ειχε τολμησει να υπαρξει ολοκληρος.