Aan mijn nog onbekende Twin Flame

Vanmorgen dacht ik zo bij mezelf: waarom schrijf ik eigenlijk niet gewoon eens een datingannonce voor de spirituele datingapp van het Universum?

Je weet wel… als je al jaren met het Universum praat, intenties zet, manifesteert, maancycli volgt, schaduwwerk doet en af en toe subtiele (en minder subtiele) hints geeft over die Twin Flame, dan mag er toch ook eens een officiële advertentie geplaatst worden.

Dus ging ik zitten.

En toen sloeg mijn schrijversziel volledig op hol.

Wat begon als een grappig idee, veranderde al snel in twee totaal verschillende versies. De ene werd een poëtische liefdesbrief aan mijn nog onbekende Twin Flame. De andere bleek eerder een lichtjes hilarische handleiding voor het daten van een spirituele heks met een gouden kintsugi hart.

Omdat ik niet kon kiezen en eerlijk gezegd ook niet wilde kiezen begin ik met de poëtische versie. Als je ook wilt weten hoe de lichtjes hilarische versie klinkt, laat het me gerust weten. 😇

Liefste,

Misschien ken ik jouw naam nog niet.

Misschien zijn onze handen elkaar nog niet tegengekomen op een kruispunt van tijd en bestemming.

Misschien wandel jij op dit moment ergens onder dezelfde sterrenhemel zonder te weten dat ik aan jou denk.

En toch voel ik je.

Niet als een gemis en niet als een leegte.

Maar als een zachte aanwezigheid aan de rand van mijn bewustzijn.

Jarenlang vertelde ik mezelf dat ik niemand nodig had. Dat ik sterk genoeg was om alleen te zijn. Dat mijn vrijheid voldoende was.

En dat was ook zo.

Maar ergens diep in mijn ziel leefde een waarheid die geduldig wachtte tot ik haar durfde uitspreken.

Ik verlang naar jou.

Niet omdat jij mij compleet zou maken en ook niet omdat ik gered moet worden.

Maar omdat mijn ziel zich jouw aanwezigheid herinnert, nog voordat mijn ogen jou hebben gezien.

Ik verlang naar de dag waarop ik mijn muren niet langer hoef vast te houden.

Naar de dag waarop mijn hart mag rusten in een liefde die niet vlucht.

Naar de dag waarop stilte tussen ons geen afstand is, maar thuiskomen.

Ik verlang naar jouw blik die dwars door alle rollen heen kijkt.

Voorbij de wijze vrouw.

Voorbij de lichtwerker.

Voorbij de heks.

Voorbij alles wat ik heb opgebouwd.

Recht naar de ziel die ik werkelijk ben.

Er leeft een zachtheid in mij die maar weinig mensen hebben gezien. Een tederheid die ik zorgvuldig heb beschermd. Een vrouwelijkheid die verlangt om ontvangen te worden.

Volledig.

Misschien is dat mijn grootste kwetsbaarheid.

Dat ik eindelijk durf toegeven dat ik droom van jou.

Dat ik verlang naar jouw hand in de mijne.

Naar jouw warmte tegen mijn huid.

Naar de heilige dans van twee zielen die elkaar herkennen zonder woorden.

Ik verlang niet alleen naar jouw liefde.

Ik verlang naar jouw aanwezigheid.

Naar jouw adem naast de mijne.

Naar de magie die ontstaat wanneer twee mensen elkaar niet bezitten, maar elkaar vrijlaten om volledig zichzelf te zijn.

Ik wil niet dat jij mijn wereld wordt.

Ik wil dat wij samen een wereld creëren.